Sunday, 22 January 2012

BPO பணியாளர்களும், மனித உரிமைகளும்

இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் நல்ல வேலைவாய்ப்பை பெறுவதற்கு எந்த தொழில்நுட்ப கல்வியும் பெற்றிருக்க வேண்டியதில்லை. நுனிநாக்கு ஆங்கிலமும் சிறிதளவு கணிப்பொறி அனுபமும் இருந்தாலே போதும்; இவர்கள் தங்களுக்கு முந்தைய தலைமுறை கனவிலும் கண்டிடாத தொகையை சம்பாதிக்கலாம். “BPO” என்று அழைக்கப்படும் அவுட்சோர்சிங் (OUTSOURCING) நிறுவனங்களே இத்தகைய வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன.

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளின் வங்கி, ஆயுள்காப்பீடு, மருத்துவம், சட்டம், நுகர்பொருள் விற்பனை உள்ளிட்ட துறைகளின் வாடிக்கையாளர் சேவைகளை இந்தியாவிலிருந்தே செய்யும் இந்தத்துறை இந்தியாவின் பொருளாதார, சமூக சூழ்நிலைகளை மிகவும் மாற்றி அமைக்கிறது. இந்நிறுவனங்களின் அசுர வளர்ச்சியின் காரணமாக மத்தியதர மக்களிடத்தே ஒரு புதிய மேல்தட்டு வர்க்கமே உருவாகியுள்ளது எனலாம்.

மருத்துவம், கல்வி, சட்டம், பொறியியல் உள்ளிட்ட தொழிற்கல்வி பெற்றவர்கள் கனவிலும் நினைக்கமுடியாத ஊதியம் இவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. இந்திய பொருளாதாரமே இவர்களை நம்பி உள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. பெருநகரங்கள் மட்டுமல்லாது சிறுநகரங்களையும் ஆக்கிரமிக்கும் இந்த தொழில் நிறுவனங்கள், இன்றைய இளைஞர்களின் கனவு உலகமாக விரிகிறது. பச்சைப்பசேலென்று இருக்கும் அவரைப் பந்தலைப்போல கவர்ச்சிகரமாக இருக்கும் இந்தத் துறையின் உள்ளே பார்த்தால் தூண்கள் அனைத்தும் இற்றுப்போய் இருக்கின்றன.

இந்தத் துறையில் பணியாற்றும் இளைஞர்கள் அனைவரும், ஆங்கிலம் கற்றிருந்தாலும், அபரிமிதமான ஊதியம் பெற்றாலும், பொது அறிவில் சற்று பின் தங்கியே உள்ளனர். குறிப்பாக தங்கள் உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வு இவர்களிடம் அறவே இல்லை என்று கூறலாம். இவர்களின் இந்த நிலையைப் பயன்படுத்தி அரசுத்துறை அமைப்புகளும், பிற தனியார் அமைப்புகளும் இவர்களை சுரண்டி கொழுக்கின்றன.

இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம், ஒரு குடிமகனுக்கு சமூக, பொருளாதார, கலாசாரம் தொடர்பான பல்வேறு உரிமைகளை உறுதி செய்துள்ளது (படிக்காத பாமர மக்கள் பெருவாரியானவர்களுக்கு இவ்வுரிமைகள் கிடைக்கவில்லை என்பது வேறு கதை). ஆனால், மெத்தப்படித்து ஆங்கில கல்வி பெற்ற காரணத்தாலேயே வேலைவாய்ப்பையும் பெற்ற BPO பணியாளர்களுக்கு இந்த உரிமைகள் கிடைக்கிறதா? என்று பார்த்தால், “இல்லை!” என்ற பதிலே நமக்கு கிடைக்கக்கூடும்

ஒரு குற்றச்சாட்டு தொடர்பாக, போதிய விளக்கம் பெறாமல் அல்லது போதிய அவகாசம் கொடுக்காமல் ஒருவரை தண்டிப்பதோ, பணியிருந்து நீக்குவதோ இயற்கை நீதிக்கு (NATURAL JUSTICE) எதிரானது. ஆனால் அனைத்து BPO-களிலும் தாரகமந்திரமாக இருப்பது HIRE AND FIRE என்னும் கொள்கையே. BPO நிறுவனங்களில் பணியில் சேர, ஒருவர் தன்னுடைய ஒட்டுமொத்த உரிமைகளையும் பறித்துக்கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து இடவேண்டியிருக்கிறது. இந்த ஒப்பந்தம் சட்டத்திற்கு முன் செல்லுமா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படாமலே பலரும் இந்த ஒப்பந்த சரத்துகளுக்கு பலியாகின்றனர். ஒப்பந்தம் காலம் முடியும் முன்பே, ஒரு பணியாளர் அப்பணியிலிருந்து விலகினால் அதற்கான அபராதம் நிர்ணயிக்கப்பட்டு அது காசோலையாக பெறப்படுகிறது. இந்த உளவியல் ரீதியான மிரட்டல் காரணமாகவே பலர் பணியிட உரிமை மீறல்களை வெளியில் சொல்வதில்லை. (அந்த காசோலையை சட்டரீதியாக பயன்படுத்த முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரிவதில்லை)

“8 மணி நேரம் மட்டுமே வேலை” என்ற உரிமையைப் போராடி பெற்ற அமெரிக்கர்களின் பணிகளை செய்வதற்கு, நமது இந்திய இளைஞர்கள் 12 முதல் 14 மணி நேரம் வரை உழைக்கின்றனர். எப்பொழுதும் நோட்டமிடுகின்ற கேமிராவின் தீவிர கண்காணிப்பிலேயே இவர்கள் பணியாற்ற வேண்டியுள்ளது. இதுவும் கூட ஒருவித மனித உரிமை மீறலே. மனரீதியாகவும், உடல்ரீதியாகவும் பாதிக்கின்ற வகையிலேயே இவர்கள் பணியாற்றும் சூழல் உள்ளது. குடும்ப உறவுகளுக்கு போதிய நேரம் ஒதுக்காமை, உடல்நலம் குறித்த கவனமின்னம போன்றவற்றை இதற்கு உதாரணமாக கூறலாம். இதன் விளைவுகளை மருத்துவர்களும், உளவியல் நிபுணர்களும், வழக்கறிஞர்களுமே அறுவடை செய்கின்றனர்.

செல்ல பிராணிகளுக்கு அணிவிக்கின்ற கழுத்துபட்டி போல இவர்களும் தங்கள் முழு ஜாதகமே அடங்கிய அட்டையை அணிகின்றனர். ஒவ்வொருமுறை இவர்கள் அலுவலகதிற்கு உள்ளே/வெளியே செல்ல இந்த அட்டையைப் பயன்படுத்த வேண்டும். அதாவது இவர்கள் பணியாற்றும் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் கணக்கிடப்படுகின்றன. ஆனால் ஊதியமாக இவர்களுக்கு வழங்கப்படுவது லாபத்தில் மிக சொற்பமான தொகை மட்டுமே.

அரசியலமைப்பு சட்டம் வழங்கியுள்ள சங்கம் அமைப்பதற்கான உரிமை இவர்களுக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. முக்கியமாக, தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் வழங்கியுள்ள பலவிதமான உரிமைகள் இவர்களுக்கு மறுக்கப்படுகின்றன. ஒரே விதமான வேலையை செய்பவர்களுக்கு ஒரே அளவிலான ஊதியம் (EQUAL PAY FOR EQUAL WORK) வழங்கப்பட வேண்டும் என்னும் சட்டம் இங்கு செல்லுபடி ஆவதில்லை. BPO- களில் பணியாற்றும் பெண்களின் நிலை இன்னும் சோகம் நிறைந்தது. பணிபுரியும் இடங்களில் பாலியல் ரீதியான துன்புறுத்தல்கள் தொடர்கதையாகவே உள்ளது. பாலியல் தொந்தரவு குறித்த புகார்களைப் பதிவு செய்வதற்கான அமைப்பை அனைத்து தொழிலகங்களிலும் அமைக்க வேண்டும் என்ற உச்சநீதிமன்றம் இயற்றிய சட்டம் பலபெண்களுக்கும் தெரியாமலே உள்ளது. மகப்பேறுக்கால விடுமுறை, பணிபுரியும் இடங்களில் குழந்தை பராமரிப்பு வசதிகள் என பெண்களுக்கான சிறப்பு உரிமைகளை எந்த BPO நிறுவனமும் வழங்குவதில்லை.

இந்தியர்கள் தற்போது மிக அதிகமாக ஈடுபடும் BPO துறையில் கவனம் செலுத்த சீனா போன்ற நாடுகள் ஆர்வம் காட்டி வருகின்றன. அமெரிக்காவின் அடுத்த அதிபர் தேர்தலுக்காக போட்டியிடுகின்ற அந்நாட்டின் முக்கிய இரண்டு அரசியல் கட்சிகளும், அவுட்சோர்சிங் மூலம் உள்ளூர் அமெரிக்கர்களின் வேலை பறிபோவதை தடுக்க சட்டம் இயற்றப்படும் என வாக்குறுதி கொடுத்துள்ளன. இந்த நிலையில் இந்திய BPO நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் இளைஞர்களின் எதிர்காலம் என்பது கேள்விக்குறிதான். இந்த வேலை வாய்ப்பு பறிபோனால் இந்த இளைஞர்கள் உடல் ரீதியாகவும், உள்ள ரீதியாகவும் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இது சமூகத்தில் குற்றத்தின் அளவை அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதை சமூகவியல் உண்மை.

என்ன செய்யப் போகிறோம்?


(நன்றி: மக்கள் சட்டம்)



தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com

வணிக நிறுவனங்களின் அறிவுச்சொத்துரிமையும்..., குடிமக்களின் அடிப்படை வாழ்வுரிமையும்...!

நாம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகளை மிகவும் கவனமாக கையாள வேண்டும் என்று பெரியவர்கள் கூறுவதுண்டு. நமது வாழ்க்கையிலும் அனுபவப்பூர்வமாக இதை உணர்ந்திருப்போம். காவல்நிலையம், நீதிமன்றம் போன்ற இடங்களில் தவறான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால் விரும்பத்தகாத விளைவுகள் ஏற்படும் என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆனால், நடைமுறையில் உள்ள சாதாரண சொற்களைப் பயன்படுத்தினால்கூட, அது சட்டத்தின்முன் குற்றச்செயலாக கருதப்படும் நிலை வந்து கொண்டிருக்கிறது.

Law logoஉதாரணமாக, சர்க்கரை இல்லாத என்பதை 'சுகர்-ப்ரீ' (SUGAR FREE) என்று நாம் கூறுவண்டு. 'சுகர்-ப்ரீ'யாக ஒரு காப்பி கொண்டு வா! என்று இனி நீங்கள் இதுபோல் 'ப்ரீ'யாக பேசமுடியாது. ஏனெனில் நமக்கெல்லாம் நன்கு அறிமுகமான பால்பொருள் நிறுவனமான 'அமுல்' தயாரிக்கும் ஐஸ்கிரீமிற்கு, 'ப்ரோலைஃப் சுகர்-ப்ரீ' (PROLIFE SUGAR FREE) என்ற பெயரில் உள்ள 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொற்களை பயன்படுத்துவதற்கு டெல்லி உயர்நீதிமன்றம் தடை விதித்துள்ளது. இது என்ன கலாட்டா? என்று ஆச்சரியப்படாதீர்கள்! புதிதாக அமல்படுத்தப்படும் அறிவுசார் சொத்துரிமை சட்டங்களின்படிதான் இந்த தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

சர்க்கரை நோயாளிகளுக்கான செயற்கை இனிப்பான்கள தயாரிக்கும் ஜைடஸ் காடிலா (ZYDUS CADILA) என்ற நிறுவனம், அதன் தயாரிப்புகளை 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற பெயரில் விற்பன செய்து வருகிறது. மக்கள் சாதாரணமாக உபயோகிக்கும் சொற்களை வணிகப்பெயராக பயன்படுத்தி வந்த அந்த நிறுவனம், கடந்த 1988ம் ஆண்டு முதல் அந்த சொல்லை தான் பயன்படுத்தி வருவதாகவும், எனவே 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொற்களை தமது டிரேட் மார்க்-ஆக பதிவு செய்து தரவேண்டும் என்று மனு செய்துள்ளது. இந்த மனு பரிசீலனையில் உள்ளது.

இந்நிலையில், அமுல் நிறுவனத்தின் புதிய தயாரிப்பான 'ப்ரோலைஃப் சுகர்-ப்ரீ' ஐஸ்கிரீம் கடந்த ஜனவரி மாதம் 22ம் தேதி சந்தைக்கு வந்தது. இதையடுத்து ஜைடஸ் காடிலா நிறுவனம், டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் கடந்த ஏப்ரல் 2ம் தேதி மனு ஒன்றை தாக்கல் செய்தது. இந்த மனுவில், 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொற்களை தாம் கடந்த 1988ம் ஆண்டு முதல் வணிகப்பெயராக பயன்படுத்தி வருவதாகவும், அந்த சொற்களுக்கு டிரேட் மார்க் பதிவு கோரி மனு செய்துள்ளதாகவும் அந்த நிறுவனம் கூறியுள்ளது. இந்த நிலையில் அமுல் நிறுவனத்தின் புதிய தயாரிப்புக்கு 'ப்ரோலைஃப் சுகர்-ப்ரீ' என்று பெயர் வைப்பதால், தமது பொருளின் நற்பெயருக்கு இழப்பு ஏற்படுவதாகவும் இதனை ஈடு செய்ய, அமுல் நிறுவனம் 25 லட்ச ரூபாய் இழப்பீடு வழங்கவேண்டும் என்றும் அந்த மனுவில் கோரப்பட்டுள்ளது. மேலும் அமுல் நிறுவனம், 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற பெயரில் எந்த பொருட்களையும் விற்பனை செய்ய நிரந்தர தடை விதிக்க வேண்டும் என்றும் அந்த மனுவில் கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த மனுவை விசாரித்த டெல்லி உயர்நீதிமன்ற நீதிபதி சிஸ்டானி, அமுல் நிறுவனம் தரப்பில் வழக்கறிஞர் யாரும் ஆஜர் ஆகாத நிலையிலேயே வழக்கை விசாரித்து, இந்த மனுவில் கேட்கப்பட்டுள்ளதைப்போல தடை வழங்காவிட்டால் ஜைடஸ் காடிலா நிறுவனத்திற்குப் பெரும் இழப்பு ஏற்படும் என்ற வாதத்தில் தாம் திருப்தி அடைவதாகக் கூறி, அமுல் நிறுவனம் மே 3ம் தேதிவரை 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்த இடைக்காலத் தடை விதித்துள்ளார்.

காப்பிரைட் சட்டம் உட்பட, காப்புரிமை சட்டங்களில் மக்கள் பொதுவாக பயன்படுத்தும் சொற்களையோ, ஒரு பொருளின் இயல்பைக் குறிக்கும் சொற்களையோ பதிவு செய்யமுடியாது. அப்படிப் பார்த்தால் 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொல்லும் உலகம் முழுவதும் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தும் சொல்தான். இந்தச் சொல்லை அமுல் நிறுவனம் பயன்படுத்தியதால் தமக்கு ஏற்பட்ட இழப்புக்கு 25 லட்ச ரூபாய் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்று கேட்டுள்ள ஜைடஸ் காடிலா நிறுவனம், பல ஆண்டுகாலமாக மக்கள் மிகச்சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தி வரும் 'சுகர்-ப்ரீ' என்ற சொற்களை யார், யாருக்கு எவ்வளவு இழப்பீடு கொடுத்து உரிமையாக்கி கொண்டது என்ற கேள்விக்குப் பதில் இல்லை.

இந்த வழக்கின் முடிவு எப்படி வேண்டுமானாலும் ஆகலாம். ஆனால் மாறிவரும் சட்டங்களின் நிலைக்கு இது ஒரு எளிமையான எடுத்துக்காட்டு. இந்த நிலை நீடித்தால் எதிர்காலத்தில் நாம் வாழ்வின் பல முனைகளிலும் பாதிக்கப்படுவோம். குறிப்பாக உணவு மற்றும் மருத்துவம் உள்ளிட்ட அடிப்பட தேவைகளை ஈடு செய்வது மிகக்கடினம் ஆகிவிடும்.

உதாரணமாக, கனடா நாட்டின் விவசாயி பெர்சி ஷ்மேய்சர் என்பவரின் அனுபவத்தை பார்க்கலாம். இயற்கை விவசாயியான அவரது நிலத்தில் உள்நாட்டு பயிர்வகைகளை பயிரிட்டிருந்தார். அருகே உள்ள மற்றொரு விவசாயியோ மான் சான்டோ என்ற புகழ்பெற்ற நிறுவனத்தின் மரபணு மாற்றப்பட்ட பயிர்வகைகளைப் பயிரிட்டிருந்தார். அந்த நிலத்தில் விளைந்திருந்த பயிர்களில் இருந்த மகரந்த தூள்கள் காற்றின் மூலமாகவும், பூச்சிகளின் மூலமாகவும் பெர்சி ஷ்மேய்சரின் நிலத்தில் பயிரிட்டிருந்த பயிர்களிலும் ஊடுருவி இருந்தது. இயற்கை வேளாண்மை செய்து வரும் தனது நிலத்தில் மரபணு மாற்றக்கூறுகள் என்ற மாசு படிவது குறித்து கவலை கொண்ட பெர்சி ஷ்மேய்சர், இதனை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்று ஆலோசித்து கொண்டு இருந்தார். அப்போது, அவருக்கு மான் சான்டோ நிறுவனத்தில் இருந்து, அந்த நிறுவனம் காப்புரிமை பதிவு செய்திருந்த மரபணுமாற்றக் கூறுகளை உரிய அனுமதியின்றி பதுக்கி வைத்துள்ளதாக குற்றம் சாட்டி சட்டரீதியான நோட்டிஸ் வந்தது.

தாம் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்றும், மான்சான்டோ நிறுவனம்தான் தன் நிலத்தில் அத்துமீறி, மாற்றப்பட்ட மரபணு கூறுகளை பரப்பி மாசுபடுத்தி விட்டதாக பெர்சி ஷ்மேய்சர் பதில் அளித்தார். ஆனால் அவரது வாதம் மறுக்கப்பட்டு, அறிவுசார் சொத்துரிமை சட்டங்களின் கீழ் விவசாயி பெர்சி ஷ்மேய்சர் குற்றவாளி என்றும், மான்சான்டோ நிறுவனத்திற்கு அவர் இழப்பீடு அளிக்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது. அந்நாட்டு உச்சநீதிமன்ற மேல்முறையீட்டிலும் விவசாயி பெர்சி ஷ்மேய்சர் தவறிழைத்ததாக உறுதி செய்யப்பட்டது. மேலும் விவரங்களுக்கு: http://www.percyschmeiser.com/

Copyright logoபெர்சி ஷ்மேய்சர் மனித குலமேம்பாட்டிற்காக சிறந்த முறையில் செயல்பட்டதற்காக கடந்த 2000ம் ஆண்டில் மகாத்மா காந்தி விருது வாங்கியவர் என்பது கூடுதல் செய்தி...!

உலகமயமாக்கல் காரணமாக, அறிவுசார் சொத்துரிமை சட்டங்கள் இந்தியாவிலும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த சட்டங்கள் முழுமையாக அமல் செய்யப்படும்போது, இந்திய விவசாயிகளுக்கும் 'திருட்டுப்பட்டம்' கிடைக்கும். அதை சட்டமும் அங்கீகரிக்கும். இது விவசாயிகள் மட்டும் சார்ந்த பிரசினை அல்ல என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இதேபோல மருத்துவத்துறையிலும், அறிவு சார் சொத்துரிமை சட்டங்கள் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும். உதாரணத்திற்கு தமிழகத்தில் நடைபெற்றுவரும் வழக்கு ஒன்றையே பார்க்கலாம்.

ஸ்விட்சர்லாந்தை சேர்ந்த 'நோவார்டிஸ்' என்ற மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனம் ரத்தப்புற்று நோய்க்கான மருந்தை தயாரித்து விற்பனை செய்கிறது. 'இமாடினிப் மெஸிலேட்' என்ற பெயருடய மருந்துப்பொருளை 'க்ளிவெக்' என்ற வணிகப்பெயரில் தயாரித்து அந்த நிறுவனம் விற்பனை செய்து வருகிறது. அதே மருந்தை வேறு பெயர்களில், வேறு பல நிறுவனங்களும் தயாரித்து விற்பனை செய்து வருகின்றன.

இந்த நிலையில் 'க்ளிவெக்' என்ற பெயரில் விற்கப்படும் மருந்துப் பொருளுக்கு காப்புரிமை கேட்டு 'நோவார்டிஸ்' நிறுவனம் மத்திய அரசிடம் மனு செய்தது. அவ்வாறு காப்புரிமை அளிக்கப்பட்டால், 'இமாடினிப் மெஸிலேட்' என்ற மருந்தை வேறு யாரும் எந்த பெயரிலும் தயாரிக்கவோ, விற்பனை செய்யவோ முடியாது. எனவே அம்மருந்திற்கு அதைத் தயாரிக்கும் உரிமை பெற்ற நிறுவனம் வைத்ததுதான் விலை.

ரத்தப்புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், ஒரு நாளுக்கு 4 மாத்திரைகள் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த மருந்தின் தற்போதைய விலை சுமார் 50 ரூபாய். காப்புரிமை பதிவு செய்யப்பட்ட நாடுகளில் இம்மருந்தின் விலை சுமார் 1000 ரூபாய். எனவே இந்தியாவில் இந்த மருந்துக்கு காப்புரிமை வழங்கப்பட்டால், ரத்தப்புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் நாள் ஒன்றுக்கு 4 ஆயிரம் ரூபாயை மருந்துக்கு செலவழிக்க வேண்டும்.

இதுவரை இந்த மருந்துக்கு இந்தியாவில் காப்புரிமை வழங்கப்படவில்லை. நாளை என்ன நடக்கும் என்பது தெரியாது. இந்த மருந்துக்கு காப்புரிமை வழங்கப்பட்டால் அனைத்து மருந்து தயாரிப்பாளர்களும், தங்கள் தயாரிப்புகளுக்கு காப்புரிமை கோருவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இவ்வாறு அனைத்து மருந்துகளுக்கும் காப்புரிமை கொடுக்கப்பட்டால் மருத்துவம் என்பதே பெரும்பாலான மக்களுக்கு எட்டாக்கனியாகி விடும்.

இவை அனைத்தும் சட்டத்தின் பெயரால் நடபெறுகின்றன! உலகையே குலுக்கிய சுனாமி பேரலை இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை சூறையாடிய டிசம்பர் 26, 2004 அன்று ஒட்டு மொத்த இந்தியாவும் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. ஆனால் சோகமயமான அன்றைய தினத்தில் காப்புரிமை சட்டதிருத்த மசோதாவில் குடியரசுத்தலைவர் சத்தமின்றி கையொப்பம் இட்டார். அந்த திருத்தம் அனைத்தும் மக்களுக்கு எதிரானதாகவும், பெரும் வணிக நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவுமே இருந்தது என்பதை கூறத்தேவையில்லை.

சமூக அநீதிகளிலிருந்து சட்டத்தின் துணை கொண்டு மக்களை காப்பது வழக்கறிஞர்களின் முதன்மை பணி என்பதே பொதுக்கருத்து. ஆனால், உலகமயமாக்கல் மற்றும் அறிவுசார் சொத்துரிமை போன்ற பெயர்களில் அமலுக்கு வரும் இதுபோன்ற மக்கள் விரோத சட்டங்களிலிருந்து மக்களை எவ்வாறு காப்பாற்றுவது என்பதே மக்கள் சார்ந்த வழக்கறிஞர்களின் கவலையாக உள்ளது.




தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com

குற்றவாளிக்கு ஜாமீன் உண்டு! விசாரணை கைதிக்கு ஜாமீன் கிடையாது! - உச்ச நீதிமன்ற விந்தை தீர்ப்புகள்


சத்திஸ்கர் மாநில அரசால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள டாக்டர் பினாயக் சென் (Dr. Binayak Sen) என்பவரை ஜாமீனில் விடுவதற்கு உச்சநீதிமன்றம் மறுப்பு தெரிவித்துள்ளது.

டாக்டர் பினாயக் சென் ஏன் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்? யாருடைய சிறுநீரகத்தையாவது திருடியிருப்பாரா? கவனக்குறைவாக சிகிச்சை அளித்து யாருடைய மரணத்திற்காவது காரணமாக இருந்திருப்பாரா? கொள்ளை லாப வெறியோடு தனியார் மருத்துவமனை நடத்தினாரா? தேவையற்ற பரிசோதனைகளை செய்ய வைத்து மக்களை சுரண்டினாரா? மருந்து வியாபாரிகளோடு கள்ள உறவு வைத்து தேவையற்ற மருந்துகளை மக்களிடம் திணித்தாரா? அல்லது தன்னிடம் வரும் நோயாளிகளை மிரட்டி ஆபாசப்படம் எடுத்து இணைய தளம் மூலம் வணிகம் செய்தாரா? டாக்டர் பினாயக் சென் ஏன் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்? அவரை ஜாமீனில் விடுவதற்கு உச்சநீதிமன்றம் ஏன் மறுப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்?
யார் இந்த பினாயக் சென்?

தமிழ்நாட்டில் “வ”(VA) என்ற ஒலிக்கப்படும் எழுத்து மேற்கு வங்கத்தில் “ப”(BA) என்று ஒலிக்கப்படுகிறது. இந்த அடிப்படையில் “டாக்டர் பினாயக் சென்”-ஐ தமிழ்ப்படுத்தினால் “விநாயக் சென்” ஆகிவிடும்.

இந்த டாக்டர் விநாயக் சென், தமிழ்நாட்டிலுள்ள வேலூர் கிறித்துவ மருத்துவ கல்லூரியில் MBBS மற்றும் MD ஆகிய படிப்புகளை மிகச் சிறப்பாக படித்துத் தேறியவர். பின்னர் 1976 முதல் 1978ம் ஆண்டுவரை புதுதில்லி, ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் சமூக மருத்துவத்துறையில் ஆசிரியராக பணியாற்றியவர். பிறகு சமூக-பொருளாதார தளத்தில் பின் தங்கிய மக்களுக்கு நேரடியாக பணியாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அப்பணியை உதறிவிட்டு (பல தனியார் மருத்துவமனை அழைப்புகளையும் புறக்கணித்துவிட்டு) கூலித்தொழிலாளிகள் மற்றும் ஆதிவாசி மக்கள் வாழும் பகுதியில் சென்று மருத்துவ சேவை செய்ய ஆரம்பித்தார்.

நீதி தேவதை
நீதி தேவதை

வறுமை நிலையில் உள்ள மக்களின் நோய் அகற்ற, அவர் படித்த நவீன மருத்துவம் முழுமையாக பயன்படாத நிலையில், பாரம்பரிய மருத்துவமுறைகளையும் பயன்படுத்திய அவர், சுகாதாரமான வாழ்வும் - ஊட்டச்சத்துமே நோயற்ற வாழ்வுக்கு சரியான வழி என்பதை உணர்ந்து கொண்டார். ஆனால் மத்திய, மாநில அரசுகள் சார்பில் மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி அனைத்தும் அரசியல்வாதிகள்-அதிகாரிகள்-மருந்து மற்றும் மருத்துவ சேவை வியாபாரிகளின் கூட்டணிக் கொள்ளை காரணமாக மக்களுக்கு பயன்படாமல் போவதைக் கண்டு மனம் கொதித்தார். மேலும், சமூகத்தில் நிலவும் சுரண்டல் அமைப்பில் ஆதிவாசிகள் மற்றும் தலித் மக்களின் வளங்கள் சூறையாடப்பட்டு, அம்மக்கள் அகதிகளாக விரட்டப்படுவதை கண்டு கொதித்து எழுந்தார்.


ஆரோக்கியமும், நல்வாழ்வும் அடிப்படை மனித உரிமைகள் என்பதை உணர்ந்து கொண்ட டாக்டர் வினாயக் சென், மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகத்துடன் (Peoples’ Union for Civil Liberties) இணைந்து செயல்படத் தொடங்கினார். (தமிழகம் போலல்லாது, சில மாநிலங்களில் அந்த அமைப்பு சாமானிய மக்களுக்காக உண்மையிலேயே செயலாற்றி வருகிறது) பின்னர் அந்த அமைப்பின் தேசியத் துணைத் தலைவராகவும், சத்திஸ்கர் மாநில செயலாளராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

ஆதிவாசிகள் மற்றும் தலித் மக்களின் நலன்களை அரசு அமைப்புகள் புறக்கணித்தபோது, அம்மக்கள் மாவோயிஸ இயக்கங்களில் சேர்ந்தனர். மாவோயிஸ இயக்கப்பணியாளர்களை அரசுப்படையினரும், அரசின் ஆதரவு பெற்ற சல்வா ஜுடும் என்ற ஆதிக்க சக்திகளின் கூலிப்படையினரும் வேட்டையாடுவதைக் கண்டு மனம் பொறுக்காத அவர், உண்மை கண்டறியும் குழுக்களை அமைத்து அரசு மற்றும் அரசு ஆதரவு பெற்ற கூலிப்படையினரின் அராஜகங்களை அம்பலப்படுத்தினார். அதே நேரத்தில் அடித்தள மக்களின் நல்வாழ்வைப்பேண சமூக மருத்துவத்துறையிலும் பல சாதனைகளைப் படைத்தார். இதைப் பாராட்டும்விதமாக வேலூர் சிஎம்சி மருத்துவக்கல்லூரி, அதன் முன்னாள் மாணவர்களுக்கு வழங்கும் “பால் ஹாரிசன்” என்ற பெருமை மிக்க விருதை கடந்த 2004ம் ஆண்டில் டாக்டர் வினாயக் சென்னுக்கு வழங்கி கவுரவித்தது.

இந்நிலையில்தான், கடந்த 2007 மே மாதம் 17ம் தேதி சத்திஷ்கர் மாநிலம் பிலாஸ்பூரில் டாக்டர் விநாயக் சென் கைது செய்யப்பட்டார். பணிநிமித்தமாக கொல்கத்தா சென்றிருந்த அவரை, தலைமறைவாகி விட்டார் என்று காவல்துறையினர் பிரச்சாரம் செய்ததால் தாமாகவே காவல் நிலையம் சென்ற அவரை காவல்துறையினர் கைது செய்தனர். மாவோயிஸ்ட் தீவிரவாதிகளுக்கு உதவி செய்ததாக அவர் மீது, சத்திஸ்கர் சிறப்பு பொதுப்பாதுகாப்பு சட்டம் (Chhattisgarh Special Public Security Act, 2006) மற்றும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்பு சட்டம் (Unlawful Activities (Prevention) Act, 2004) ஆகிய சட்டங்களின்படி கைது செய்துள்ளதாக சத்திஸ்கர் மாநில அரசு கூறுகிறது.

ராய்ப்பூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள நாராயண் சன்யால் என்ற கைதி எழுதிய கடிதங்களை, மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பியூஷ் குஹா என்பவருக்கு டாக்டர் விநாயக் சென் சட்டவிரோதமாக கடத்தியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. கைது செய்யப்பட்டுள்ள பியூஷ் குஹா கொடுத்த ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தின் அடிப்படையில் இந்த கைது நடைபெற்றுள்ளதாகவும் அரசுத் தரப்பில் கூறப்படுகிறது. ஆனால் தம்மை சித்ரவதை செய்து வெற்றுத்தாள்களில் காவல் மற்றும் சிறைத்துறையினர் கையொப்பம் பெற்றதாக பியூஷ் குஹா நீதிமன்றத்தில் வாக்குமூலம் அளித்துள்ளார்.
சிறையில் உள்ள நாராயண் சன்யால், சிறைத்துறை அதிகாரிகளின் அனுமதியுடன் டாக்டர் விநாயக் சென்னுக்கு எழுதிய கடிதத்தை அவருக்கு எதிரான சான்றாக காட்டுகிறது அம்மாநில அரசு. அந்த கடிதத்தில் டாக்டர் விநாயக் சென்-ஐ “தோழர்” என்று நாராயண் சன்யால் அழைத்துள்ளாராம். இது ஒன்றே போதுமாம், டாக்டர் விநாயக் சென்-னும் மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்தான் என்று கூறுவதற்கு. ஆனால், நாராயண் சன்யாலை சிறைத்துறை அதிகாரிகளின் அனுமதியுடன் பலமுறை பார்த்துள்ள டாக்டர் விநாயக் சென், சிறையில் கைதிகளின் அவல நிலையை அம்பலப்படுத்தி வெளியிட்டுள்ள அறிக்கைகள் குறித்து அரசுத் தரப்பில் விளக்கம் ஏதுமில்லை.

சத்திஸ்கர் மாநில அரசின் இந்த குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் இதுவரை பத்திரிகைகளில் வெளிவந்ததுதான். அவர் கைது செய்யப்பட்டு ஆறு மாதங்களுக்கு மேலாகியும் அவர் மீது நீதிமன்றத்தில் முறைப்படி குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யவில்லை. ஆனால் அவரை ஜாமீனில் விடுவிக்குமாறு நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தாலோ, அரசு அதிகாரிகள் வழக்கம் போல தாமதப்படுத்தும் தந்திரங்களைக் கையாண்டு வருகின்றனர்.
இதன் உச்சகட்டம் மனித உரிமைகள் தினமாக அனுசரிக்கப்படும் டிசம்பர் 10ம் தேதி, நாட்டின் கடைசி நியாயஸ்தலமாக கருதப்படும் உச்சநீதிமன்றத்திலும் நடந்தேறியது. நீதியரசர்கள் அஷோக் பான், டி.கே. ஜெயின் ஆகியோர் முன்னிலையில் நடைபெற்ற விசாரணையில் டாக்டர் விநாயக் சென் சார்பில் பிரபல வழக்கறிஞர் ராஜீவ் தவான் வாதாடினார்.

அப்போது டாக்டர் விநாயக் சென் மீது கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் ஆதாரமற்றவை என்றும், எனவே அவர் மீது இதுவரை குற்றப்பத்திரிகைகூட தாக்கல் செய்யப்படவில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். டாக்டர் விநாயக் சென்னின் வீட்டில் கைப்பற்றப்பட்ட கம்ப்யூட்டரில் காவல்துறையினர் “கதை விட்டதை”ப்போல எந்த விவகாரமும் காணப்படவில்லை என்று ஆந்திர மாநில குற்றப்புலனாய்வு அதிகாரிகள் கூறியதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இந்த வாதம் அனைத்தையும் கேட்ட நீதியரசர்கள், “இந்த வாதங்கள் அனைத்தும் விசாரணை நீதிமன்றத்தில் கூற வேண்டியது” என்று கூறினர். அதற்கு பதில் அளித்த வழக்கறிஞர் ராஜீவ் தவான், “விசாரணை நீதிமன்றத்தில் குற்றச்சாட்டே பதிவு செய்யாத நிலையில் இருப்பதால்தான் உச்சநீதிமன்றம் வர நேர்ந்தது” என்று எடுத்துரைத்தார்.

ஆனால் அவரது வாதத்தை ஏற்க முடியாது என்று தள்ளுபடி செய்த நீதியரசர்கள், டாக்டர் விநாயக் சென்-னை ஜாமீனில் விடமுடியாது என்று தீர்ப்பளித்தனர். டாக்டர் விநாயக் சென்னுக்கு ஜாமீன் அளிக்க முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் மறுப்பு தெரிவித்த நாள், டிசம்பர் 10, 2007. மனித உரிமைகள் தினமாக உலகெங்கும் அனுசரிக்கப்படும் ஒரு தினத்தில்தான் மனித உரிமைக்காக போராடிய ஒருவருக்கான நீதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நேரத்தில் பிரபல ஹிந்தி திரைப்பட நடிகர் சஞ்சய் தத்-துக்கு உச்சநீதிமன்றம் ஜாமீன் வழங்கியதையும் ஒப்பு நோக்கலாம்.

மும்பையில் கடந்த 1993 ஆண்டு நடைபெற்ற தொடர்குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்தில் 257 பேர் கொல்லப்பட்டதாக அரசு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது. இந்த வழக்கில் சஞ்சய் தத் உட்பட சுமார் 100 பேர் மீதான குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டதாகக்கூறி சஞ்சய் தத்துக்கு 6 ஆண்டு சிறை தண்டனை விதித்து தடா நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. அந்த தண்டனையை வழங்கிய நீதிபதி, நடிகர் சஞ்சய் தத் 100 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து பல திரைப்பட சாதனைகளை படைப்பார் என்றும், அவரது ஆயுளில் 6 வருடங்களை மட்டுமே தாம் பறிப்பதாகவும் மிகுந்த கவலையுடனும், அக்கறையுடனும் கூறினார். இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல்முறையீட்டு செய்துள்ள நிலையில் நடிகர் சஞ்சய் தத் உள்ளிட்ட சிலருக்கு ஜாமீன் வழங்கி உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன், நீதிபதிகள் ஆர்.வி. ரவீந்திரன், ஜே.எம்.பஞ்ச்சால் ஆகியோர் அடங்கிய முதன்மை பெஞ்ச் இந்த தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. ஆக அரசியல் பின்புலமும், பிரபலமும் இருந்தால் உச்சநீதிமன்றம் குற்றவாளி என்று நிரூபிக்கப்பட்டவருக்குக்கூட ஜாமீன் வழங்கும். ஆனால் இதுபோன்ற உயர்மட்ட தொடர்புகள் இல்லாத சாதாரண டாக்டர் விநாயக் சென் போன்றவர்கள் மீது குற்றப்பத்திரிகையே தாக்கல் செய்யப்படாவிட்டாலும் அவர்களுக்கு ஜாமீன் வழங்க வழியில்லை.
சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமமாம். நம்புவோம்!

டாக்டர் விநாயக் சென்-ஐ விடுவிக்க கோரும் மனுவிற்கு:

http://www.freebinayaksen.org/
http://www.savebinayak.ukaid.org.uk/
http://www.binayaksensupport.blogspot.com/

தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com


(நன்றி: மக்கள் சட்டம்)

Saturday, 21 January 2012

வழக்கறிஞர்கள் x காவல்துறையினர் = மனித உரிமைகள்

வழக்கறிஞர்களுக்கும், காவல்துறையினருக்கும் இடையே அவ்வப்போது நடைபெறும் மோதல்களும், இந்த சம்பவங்களைத் தொடர்ந்து மீடியாக்களில் வெளியாகும் செய்திகளும் பொதுமக்களுக்கு, வழக்கறிஞர்கள் மேல் கடும் அதிருப்தியையும், அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடும். வழக்கறிஞர்களை சண்டைக்காரர்களாகவும், சட்டத்தை மதிக்காதவர்களாகவும் உருவகப்படுத்தும் நோக்கத்தில் மீடியாக்களின் உதவியுடன் காவல்துறை தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறது.

Chennai court அண்மையில் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் நடைபெற்ற சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, சட்டத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய வழக்கறிஞர்களும், காவல்துறையினரும் ஒற்றுமையாக செயல்பட வேண்டும் என்று முதலமைச்சர் உட்பட பலதரப்பினரும் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். பத்திரிகைகளில் பரவலாக இந்த செய்திகள் தொடர்ந்து வெளிவருவதால் இந்த கருத்துகளை மக்கள் ஏற்கும் நிலையும் ஏற்பட்டுவிடலாம். ஆனால் வழக்கறிஞர்களும், காவல்துறையினரும் எதிரெதிர் நிலையில் இருப்பதே மக்களுக்கு நல்லது. இவ்விரண்டு தரப்பினரும் ஒன்றுபட்டுவிட்டால் அது பொதுமக்களை மட்டுமல்ல; மாற்றுக்கருத்து கொண்ட அரசியல் தலைவர்களையும், சமூகத்தலைவர்களையும், சிந்தனையாளர்களையும், எழுத்தாளர்களையும், பத்திரிகையாளர்களையும்கூட பெருமளவில் பாதிக்கும்.

மக்களாட்சி நடைபெறுவதாக கருதப்படும் இந்தியா போன்ற நாடுகளில், மக்கள் எந்த பிரச்சினைக்காக போராடினாலும் அங்கே குண்டாந்தடிகளுடன் வந்து போராட்டக்காரர்களை எதிர்கொள்வது காவல்துறையினர்தான். அந்த போராட்டங்களின் நியாயம் குறித்தோ, போராடும் மக்களின் உரிமைகள் குறித்தோ காவல்துறையினர் கவலைப்படுவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக ஆட்சி அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கே காவல்துறையினர் முன்னுரிமை கொடுக்கின்றனர். எனவே எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தாலும், எந்த முக்கியமான காரணமாக இருந்தாலும் போராட்டம் என்பதே நடக்கக்கூடாது; அனைத்து சமூக அநீதிகளையும் மக்கள் சகித்துக்கொண்டு அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதே காவல்துறையினரின் கருத்தாக உள்ளது.

தற்போது இருக்கும் நிலையிலிருந்து மேம்பட்ட நிலையை அடையப் போராடுவது, மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல - அனைத்து உயிர்களின் இயல்பு. நாட்டில் ஆட்சிக்கு வரும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடுவதன் மூலமே மக்களின் ஆதரவையும், அவர்களுடைய வாக்குகளையும் பெற்று ஆட்சியை கைப்பற்றுகின்றனர். ஆனால் அதே கட்சிகள் ஆட்சியைப் பிடித்தவுடன், மக்களின் நியாயமான போராட்டங்களைக்கூட இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்குகின்றனர். இதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்தால், போராட்டம் என்பது சமூக இயங்கியலின் தவிர்க்க இயலாத, முக்கியமான பகுதி என்பதைப் புரிந்துகொள்ள மறுக்கும் ஆட்சியாளர்கள், எந்தப் போராட்டத்தையும், அவர்களுடைய ஆட்சிக் கட்டிலை கவிழ்க்கும் சதியாகவே பார்க்கின்றனர். எனவே அனைத்துப் போராட்டங்களையும் என்ன விலை கொடுத்தேனும் அடக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

இந்தப் போராட்டங்களின் காரணம் குறித்தோ, அவற்றின் நியாயம் குறித்தோ எந்தவிதமான பரிசீலனையும் செய்யாமல் காவல்துறையினர் போராட்டக்காரர்களை அடக்க முயற்சிப்பது அன்றாட நடைமுறை ஆகிவிட்டது. மக்களின் பிரச்சினைகளை உரிய முறையில் பேசித்தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக குண்டாந்தடிகள் மூலமாகவும், பொய் வழக்குகள் மூலமாகவும், தேவைப்பட்டால் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தியும் போராட்டத்தை அடக்கும் காவல்துறைக்கு மூளை இல்லையா? அல்லது இதயம் இல்லையா? என்ற கேள்வி எழலாம்.

இதற்கான பதிலை கண்டறிய சமூகவியல், உளவியல் மற்றும் அரசியல் ரீதியான புரிதல் அவசியம். இதன் முதல் கட்டமாக காவல்துறையினரைப் பற்றி பார்க்கலாம்.

இந்தியாவில் உள்ள காவல்துறையினரை உத்தேசமாக மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். முதல் பிரிவினர் உயர் அதிகாரிகள். உயர்குலத்தோரும், இடைநிலை ஆதிக்க சாதிகளும் இடம்பெற்றுள்ள இப்பிரிவில் இருப்பவர்களுக்கு ஆட்சித் தலைமையோடும், அரசியல் கட்சித் தலைமைகளோடும் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருக்கும். ஆட்சித்தலைமையின் கட்டளைக்கிணங்க செயல்படுவதைப்போல பாவனை செய்து கொண்டே தங்கள் சொந்த விருப்பு-வெறுப்புகளை நிறைவேற்றிக்கொள்வதில் இவர்கள் திறமைசாலிகள். இதற்காக அரசியல் தலைமைகளின் குடும்பத்திலேயே குழப்பம் ஏற்படுத்தும் வல்லமையும் இவர்களுக்கு உண்டு.

இவர்கள் செய்யும் எந்த பாதகச் செயலையும், இவர்களுக்கு எதிரான நிரூபணம் இன்றி செய்யும் ஆற்றலும் இவர்களுக்கு உண்டு. பல அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பெரும்புள்ளிகளின் தனிப்பட்ட ரகசியங்களை தெரிந்து வைத்திருப்பதே இவர்களின் பலமாக இருக்கும். சட்டத்திற்குப் புறம்பான வழிகளில் செல்வம் சேர்ப்பதில் இவர்கள் அரசியல்வாதிகளுக்கும், தொழில் அதிபர்களுக்கும் சளைத்தவர்கள் அல்ல.

இவர்களை அடுத்து இருப்பவர்கள் இடைநிலை அதிகாரிகள். இவர்களுக்கு சட்டப்படியான அதிகாரம் சற்று குறைவாகவே இருந்தாலும் “எக்ஸ்ட்ரா வருமான”த்திற்கு எந்த குறைவும் இருக்காது. அதை மேலிடத்திற்கு எந்த அளவு உண்மையாகவும், நேர்மையாகவும் பங்கிடுகிறார் என்பதே இவர்களின் நேர்மைக்கு உரைகல். இந்த உரைகல்லின்படி நேர்மையானவர்கள் மேலும் அதிக வருமானம் வரும் இடங்களில் அமர்த்தப்பட்டு ஆசிர்வதிக்கப்படுவர். வருமானம் மட்டுமன்றி காவல்துறையின் பிம்பத்தைப் பாதுகாக்கும் பணியும் இவர்களிடமே இருக்கும். அதாவது பொதுமக்களை எப்போதும் அச்சத்திலேயே வைத்திருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பணி இவர்களுடையதே. இதற்காக, என்கவுண்டர் என்ற பெயரில் திட்டமிட்ட படுகொலைகள், காவல் நிலைய பாலியல் வல்லுறவுகள், காவல் நிலைய சித்ரவதைகள் போன்ற பெரும்பாலான மனித உரிமை மீறல்களில் நேரடியாக ஈடுபடுபவர்கள் இந்த இடைநிலை அதிகாரிகளே. நடுநிலையாக இருக்க வேண்டிய பத்திரிகையாளர்களை, அவர்களை அறியாமலே காவல்துறையின் ஆள்காட்டி(இன்ஃபார்மர்)களாகவும், பொதுத்தொடர்புக் கருவிகளாகவும் உருமாற்றும் கலை அறிந்தவர்கள் இவர்கள்.

காவல்துறையில் கடைநிலை ஊழியர்களை விரிவாக விளக்க வேண்டியதில்லை. அன்றாட வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பல காவல்துறையினரும் கடைநிலை ஊழியர்களே. கவுரவமாக குடும்பம் நடத்தத் தேவையான ஊதியம்கூட இல்லாமல் எப்போதும் செயற்கையான வறுமைக்குள்ளேயே வாழுமாறு ஆட்சியாளர்களால் நிர்பந்திக்கப்படுபவர்கள் இவர்கள். பணிநேர வரையறை, பணிப்பாதுகாப்பு, சங்கம் அமைக்கும் உரிமை போன்ற அடிப்படையான மனித உரிமைகள் இவர்களுக்கு சட்டபூர்வமாகவே மறுக்கப்படுகிறது. எனவே இவர்களுக்கு மற்றவர்களின் மனித உரிமைகள் குறித்த உணர்வே இல்லாமல் மறத்துப்போகும் நிலை ஏற்படுகிறது.

ஆட்சியாளர்களுக்கும், அரசியல் கட்சியினருக்கும், சினிமாத் துறையினர் - கிரிக்கெட் ஆட்டக்காரர்கள் போன்றவர்களுக்கும் பாதுகாப்பு கொடுக்கும் பணியிலேயே இவர்களின் பெரும்பாலான வேலைநேரம் போய்விடும். அந்த நேரங்களில் சிறுநீர் கழிக்கக்கூட வாய்ப்பின்றி அவதிக்குள்ளாகும் இவர்களின் கோபம் அனைத்தும் அவ்வப்போது அப்பாவி மக்கள்மீது திரும்பும்.

இடைநிலை ஆதிக்கச்சாதிகளை சேர்ந்தவர்களே இந்த கடைநிலை காவலர் பதவிகளில் அதிகம் இருக்கின்றனர். சாதிவேறுபாடுகளை பகுத்தறிவு மூலம் புறந்தள்ளக்கூடிய அளவிற்கு இவர்களுக்கு கல்வியோ, விழிப்புணர்வோ இருப்பதில்லை. தங்கள் பிரச்சினைகளுக்கான காரணத்தைக் கண்டறியும் பக்குவம் இல்லாமல், அவற்றைக் களையும் வழி குறித்து யோசிக்காமல் வாழும் இந்த கடைநிலை காவலர்களின் அதிகாரம் செல்லக்கூடிய ஒரே இடம் அப்பாவி பொதுமக்கள்தான். அப்பாவி பொதுமக்களிடமும், குறிப்பாக தலித் மக்களிடம் இவர்கள் நடந்து கொள்ளும் விதம் யாவரும் அறிந்ததே.

கடைநிலை காவலர்களை இத்தகைய நிலையிலேயே வைத்திருப்பதில் அரசும், உயரதிகாரிகளும் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றனர் என்ற உண்மைகள் பெரும்பாலும் பொதுத்தளங்களில் விவாதிக்கப்படுவதில்லை. இந்த கடைநிலை காவலர்களும் வாய்ப்புக்கேற்ற லஞ்ச ஊழலில் அவ்வபோது ஈடுபடுவார்கள். ஆனால் நியாயமான ஊதியம் இல்லாத காரணத்தால் லஞ்ச ஊழலில் ஈடுபடும் இந்த கடைநிலை காவலர்கள் ஈட்டும் பணம் அவர்களின் அன்றாட செலவுக்குக்கூட போதாது. அதேநேரம் லஞ்ச ஊழல் தடுப்புப் பிரிவினரிடம் அவ்வப்போது சிக்குபவர்கள் இந்த கடைநிலை காவலர்கள் மட்டும்தான்.

மக்களாட்சி என்ற கருத்தியலின் உண்மைப் பொருள் புரியாமலே வாக்களிக்கும் பெருந்திரளான மக்கள் வசிக்கும் இந்தியா, பாகிஸ்தான், இலங்கை போன்ற நாடுகளிலும், தேர்தல் என்ற நடைமுறையே வழக்கொழிந்துபோன நாடுகளிலும் காவல்துறை என்பது ஆட்சிப்பொறுப்பில் இருப்போரின் ஏவல் படையாகவே செயல்படுகிறது. ஆட்சியில் இருப்பவர்களைப் பாதுகாக்க எந்த பாதக செயலிலும் ஈடுபடுவதற்கு தயாராகவே அந்த காவல்துறை திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்படுகிறது. இத்தகைய நாடுகள் அனைத்திலும், காவல்துறையை கண்காணிப்பதற்கோ, கட்டுப்படுத்துவதற்கோ சட்டப்பூர்வ அமைப்புகள் இருப்பதில்லை, வழக்குமன்றங்கள் உட்பட. மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து ஆதாரங்களுடன் செய்திகள் வெளியாகும் சந்தர்ப்பங்களில் கடைநிலை காவலர்களை பலிகொடுத்து உயரதிகாரிகள் தப்பிவிடுவதும், அதற்கான பரிசுபோல அந்த உயரதிகாரிகளுக்கு பதவி உயர்வுகள் கிடைப்பதும் மிகவும் சாதாரணமாக நடைபெறுகிறது.

இந்த காவல்துறையினரும் ஒரே அணியாக இருக்கக்கூடாது என்பதில் ஆளும் சக்திகள் மிகவும் தெளிவாகவும், திட்டமிட்டும் செயலாற்றுகின்றன. இதனால்தான் காவல்துறையில் எண்ணற்ற பிரிவுகள் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. அவைகளுக்குள் உரிய தகவல் தொடர்புகள் இல்லாமல் இருப்பதோடு, ஒரே விவகாரம் குறித்து நேரெதிர் பார்வைகளோடும் (உ-ம்: இலங்கைப் பிரசினை) இந்த பிரிவுகள் செயல்படுகின்றன.

இந்த காவல்துறையினருக்கு அளிக்கப்படும் பயிற்சிகள் பெரும்பாலும், வெள்ளையர்கள் இந்தியாவை ஆண்டபோது வடிவமைக்கப்பட்டவையே. அதனால்தான் “காவல்துறை உங்கள் நண்பன்” என்று எழுதிவைத்திருந்தாலும் காவலர்களின் சீருடையுடன் லத்தி போன்ற ஆயுதங்களும் தவறாமல் இடம் பெறுகின்றன.

வழக்கறிஞர், பத்திரிகையாளர் அல்லது அரசியல் பிரமுகர் போன்றோரின் துணையின்றி காவல் நிலையம் செல்லும் யாரும் காவல்துறையினரின் மோசமான அணுகுமுறையிலிருந்து தப்ப முடியாது. பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் புகார் கொடுக்கச் சென்றால்கூட அவரிடமிருந்து எந்த கையூட்டும் பெறாமல் அந்தப் புகாரை பதிவு செய்து நேர்மையாக நடவடிக்கை எடுக்கும் காவல் நிலையங்களையும், அதிகாரிகளையும் விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஒருவேளை அந்தப் புகாரில் எதிரியாக இருப்பவர் செல்வாக்கு மிக்கவராக இருந்துவிட்டால், புகார் கொடுக்கப்போனவரே எதிரியாக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படும் அபாயங்களும் நிறையவே உண்டு.

இது தவிர கொலை, கொள்ளை, திருட்டு, விபத்து போன்ற தவிர்க்கமுடியாத சம்பவங்களில்கூட காவல்துறையின் செயல்பாடு நடுநிலையாக இருப்பதில்லை. செல்வாக்கு மிக்கவர்களுக்கு ஆதரவாகவும், ஏழைகளுக்கும், நலிந்தவர்களுக்கும், ஆதரவற்றோருக்கும் எதிராகவுமே காவல்துறையினர் செயல்படுகின்றனர். இதை காவல் நிலையத்தை அணுகும் அனைவரும் அனுபவபூர்வமாக உணரலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் இயல்பான ஒன்றாக பொதுமக்கள் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டனர் என்பதே கசப்பான உண்மை. இந்த சமூக அநீதிகளை களைய வேண்டிய அரசுத்தலைவர்களே, “லஞ்சமும், ஊழலும் உலகம் முழுதும் இருக்கிறது” என்றும், “தேன் எடுப்பவன் புறங்கையை நக்காமல் இருப்பானா?” என்பது போன்ற கேள்விகள் மூலமாகவும் இந்த நெறியற்ற செயல்களை அங்கீகரிக்கின்றனர். நேர்மையான செயல்பாடுகள் குறைந்து கொண்டே வருவதால், நேர்மையற்ற செயல்களே இயல்பு என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலைக்கு பொதுமக்கள் உளவியல் ரீதியாக தள்ளப்படுகின்றனர்.

பத்திரிகைகளிலும் இந்த செய்திகள் இயல்பான செய்திகளைப்போல, எந்த விமர்சனமும் இன்றி இடம் பெறுகிறது. உதாரணமாக காவல்நிலைய வன்முறைகள் அனைத்தும் இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தின் உறுப்பு 20[3]-த்திற்கு எதிரானது என்பதை மறைத்து, அவை அனைத்தும் சட்டரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டதைப்போல பத்திரிகைகளும், சினிமா, டிவி போன்ற ஊடகங்களும் கருத்துகளை பரப்புகின்றன. எனவே காவல்துறையினரின் அத்துமீறல்கள் அனைத்தும் எந்த எதிர்ப்புமின்றி பொதுமக்களால் ஏற்கப்படுகிறது.

ஆனால் சட்டம் படித்த வழக்கறிஞர்களுக்கும், சட்ட மாணவர்களுக்கும் காவல்துறையினரின் இத்தகைய அன்றாட அத்துமீறல்கள் அனைத்தும் சட்டப்படியான குற்றங்களாக தெரிகின்றன. சட்டம் தெரிந்த காரணத்தால் வழக்கறிஞர்கள் இந்த அத்துமீறல்களை தட்டிக்கேட்கும் உரிமையை – கடமையைப் பெறுகின்றனர். வழக்கறிஞர்களின் இந்தப்போக்கு காவல்துறையினரை பெரும் சிரமத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. மேலும் அவர்களின் “மாமூல் வாழ்க்கை”யையும் பாதிக்கிறது. எனவே காவல்துறையினர், வழக்கறிஞர்களை தங்கள் “ஜென்ம எதிரி”களாக கருதுகின்றனர். மேலும் வாய்ப்பு கிடைத்த நேரத்தில் எல்லாம் வழக்கறிஞர்களை சட்டத்தை மதிக்காதவர்கள் - சண்டைக்காரர்கள் என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த முயல்கின்றனர்.

காவல்துறையில் உள்ள அலுவல்ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளையும், அதனால் பெரும்பாலான கடைநிலை காவலர்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதையும் அவர்கள் உணரவிடாமல் ஆட்சியில் இருப்பவர்களும், உயரதிகாரிகளும் கடைநிலை காவலர்களை மூளைச்சலவை செய்து கொண்டே இருக்கின்றனர். தவறு செய்த காவல்துறை அதிகாரி ஒருவருக்கு கிடைக்கும் தண்டனையை, ஒட்டுமொத்த காவல்துறைக்கும் கிடைத்த தண்டனையாக உருவகப்படுத்துகின்றனர். காவல்துறையை ஒரு ஜாதிய அமைப்புப் போல உருவாக்கி, காவல்துறையில் யாரேனும் தவறு செய்தாலும் தண்டிக்கப்படக்கூடாது என்ற மனப்போக்கை பரப்புகின்றனர். மேலும் ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்கு சட்டரீதியாக ஒரு சின்ன சிக்கல் என்றாலும் ஒட்டுமொத்த காவல்துறையும், அந்த சட்டரீதியான சிக்கலை ஏற்படுத்தியவர்களுக்கு எதிராக அணிதிரண்டு அவர்களை வஞ்சம் தீர்க்க வேண்டும் என்ற வெறி திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறாக, வழக்கறிஞர்களுக்கு எதிரான மனப்போக்கு காவல்துறையினரிடம் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகிறது. இந்த கருத்தை ஊடகங்கள் மூலமாக மக்களிடம் பரப்பும் பணியிலும் காவல்துறையினர் இடையறாது முயற்சித்து வருகின்றனர். ஆனால் அனைத்து வழக்கறிஞர்கள் மீதும் புகார் வருவதில்லையே என்ற கேள்வி எழலாம். உண்மைதான். அனைத்து வழக்கறிஞர்களும் போராட்டக்களத்தில் நிற்பதில்லை என்பதே உண்மை. இதைப் புரிந்து கொள்ள வழக்கறிஞர்களை பற்றியும் சற்று ஆராய வேண்டியுள்ளது.

காவல்துறையினரை மூன்று பிரிவாக பிரித்ததைப்போல, வழக்கறிஞர்களையும் உத்தேசமாக மூன்று பிரிவுகளாக பிரிக்கலாம்.

(1) “தகுதி, திறமை மிக்க(வர்களாக கருதப்படும்) வழக்கறிஞர்கள்”, (2) அரசியல் கட்சி சார்புடைய வழக்கறிஞர்கள், (3) மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்கள்.

முதல் பிரிவான “தகுதி, திறமை வழக்கறிஞர்”கள் பிரம்மனின் நெற்றியிலிருந்து பிறந்ததாகச் சொல்லப்படும் உயர்குடி பிரிவிலிருந்து உருவானவர்கள். இவர்களில் பலரும் இரண்டாம் அல்லது மூன்றாம் தலைமுறையாக இந்தத் தொழிலில் இருப்பவர்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு சட்டமே மேலானது, அது தடா அல்லது பொடா போன்ற கருப்புச் சட்டமாக இருந்தாலும்கூட. இவர்களின் தொழில் பக்தியோ புல்லரிக்க வைக்கும். இவர்களை நம்பி வந்த கட்சிக்காரர்கள் நேர்மையானவர்களா, நியாயமானவர்களா என்பதெல்லாம் இவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சமே. இவர்களுக்கு தேவையான சேவைக்கட்டணம் கிடைத்தால் இவர்கள் யாருக்காகவும் வழக்காடுவார்கள். இவர்களின் கட்சிக்காரர்களுக்கு வெற்றி கிடைப்பதற்காக யாருக்கும் துரோகம் செய்யத் தயங்க மாட்டார்கள்.

மக்களின் நலன்களுக்கு எதிராக செயல்படும் பன்னாட்டு பகாசுர நிறுவனங்களுக்கோ, கோல்ட் குவெஸ்ட் போன்ற மோசடி நிறுவனங்களுக்கோ ஆதரவாக வழக்காடினாலும் அதனால் பாதிக்கப்படும் அப்பாவி மக்களின் நலன்கள் இவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாகவே இருக்காது. இவர்களைப் பொறுத்தவரை காசேதான் கடவுளடா. இவர்களின் வாரிசுகள் தற்போது நாட்டின் மிக உயர்ந்ததாகக் கருதப்படும் “ஸ்கூல் ஆஃப் எக்ஸலன்ஸ்” போன்ற சட்டக்கல்லூரிகளில் படித்துவிட்டு, நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞராக தொழில் நடத்துவதைக்கூட மிகவும் கேவலமாகக் கருதி மக்களுக்கு எதிரான பன்னாட்டு பகாசுர நிறுவனங்களின் சட்டக்கூலிகளாகவும், அடியாட்களாகவும் பணியாற்ற சென்றுவிடுகின்றனர்.

இவர்கள் பொதுவாக எந்த போராட்டத்திலும் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள். முடிந்தவரை போராட்டங்களை திசைதிருப்பவும், போராடும் வழக்கறிஞர்களை ஆள்காட்டவும் முனைப்பாக இருப்பார்கள். தேவையானால் தினமணி, தினமலர், தினகரன், தி ஹிந்து, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற “நடுநிலை நாளேடுகள்” மூலமாகவும், தொலைக்காட்சிகள் மூலமாகவும் மக்களை திசைதிருப்பும் தங்கள் திருப்பணிகளை அயராது செய்து கொண்டிருப்பார்கள். சாமானிய மக்கள் இவர்களை அணுகவே முடியாத தொலைவில் இருப்பார்கள். இவர்களைப் பொறுத்தவரை பொதுநலன் என்பது ஆதிக்க சக்திகளின் நலனாகவே இருக்கும். சாமானிய மக்களுக்கு எந்தவிதமான நலனும் கிடைத்துவிடக்கூடாது என்பதில் திடமாகவும், இட ஒதுக்கீடு போன்ற சமூகநீதி கொள்கைகளுக்கு எதிரான உறுதியான நிலைப்பாட்டுடனும் இருப்பார்கள்.

வழக்கறிஞர்களில் அடுத்த பிரிவினரான அரசியல் கட்சி சார்ந்த வழக்கறிஞர்களே கணிசமானவர்கள். இவர்கள் ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி, சாதிக் கட்சி, மதவாதக் கட்சி, தேசியக் கட்சி, நடிகர்களின் கட்சி என்று பல கட்சிகளிலும் இருப்பார்கள். எந்த கட்சியிலிருந்தும் எந்த கட்சிக்கும் எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறுவார்கள். இவர்கள் சமூகத்தின் எந்தப் பிரிவிலிருந்தும் வருவார்கள், ஆனால் இடைநிலை ஆதிக்க சாதிகளிலிருந்தே மிக அதிகமானோர் இந்தப் பிரிவில் இருப்பார்கள்.

Chennai court அரசியல் அடையாளம் மூலமாக அதிகபட்சமாக அரசியல் பதவிகளையும், குறைந்த பட்சமாக அரசு வழக்கறிஞர் பதவி மற்றும் அதன்மூலமாக நீதிபதி பதவி போன்றவையும் இவர்களின் இலட்சியம். இடைக்கால நிவாரணமாக அரசியல் செல்வாக்கு மூலம் அதிக அளவில் வழக்கிடும் கட்சிக்காரர்களைப் பெற்று வளமான வாழ்வு பெறுவது இவர்களின் உடனடி லட்சியமாக இருக்கும். பொதுப்பிரச்சினைகளில் இவர்களின் நிலைப்பாடு என்பது பெரும்பாலும் இவர்கள் சார்ந்த கட்சிகளின் நிலைப்பாடாகவே இருக்கும். ஆளும் கட்சி மற்றும் அதன் தோழமை கட்சி சார்ந்த வழக்கறிஞர்கள் மேலே குறிப்பிட்டுள்ள “தகுதி-திறமை வாய்ந்த வழக்கறிஞர்”களின் பின்னே செல்வார்கள். எதிர்க்கட்சி சார்ந்த வழக்கறிஞர்கள், ஆட்சியில் இருப்போரின் பதவி நாற்காலிகளைப் பறிக்கும் நோக்கத்தில் செயல்படுவார்கள். இவர்கள் சார்ந்த கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால், இவர்களின் அணுகுமுறையும், நடைமுறையும் அடியோடு மாறி மக்களுக்கு எதிராக செயல்பட ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

மூன்றாம் பிரிவு, மக்கள் சார்ந்த வழக்கறிஞர்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையோர் முதல் தலைமுறை வழக்கறிஞர்களாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து வந்தவர்களாகவும் இருப்பார்கள். இவர்களில் பலருக்கும் கட்சி அரசியலில் ஈடுபாடு இருக்காது. ஆனால் அரசியல் கோட்பாட்டு ரீதியான அணுகுமுறைகளுடனே இவர்களின் அன்றாட செயல்பாடுகள் இருக்கும். சமூகத்தில் ஏற்படும் எந்த ஒரு வினைக்கும் உடனடியாக எதிர்வினை தெரிவிப்பவர்களாக இவர்களே இருப்பார்கள். இவர்களில் பலருக்கும் வருமானத்தைவிட தன்மானத்தில் அதிக பற்று இருக்கும். வழக்கறிஞர் பணியை வருமானம் தரும் தொழிலாக பார்ப்பதைவிட சமூகத்துக்கு பணியாற்றும் வாய்ப்பாகவே கருதுவார்கள். பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக இலவசமாக மட்டுமல்லாமல், கைக்காசை செலவழித்தும்கூட வழக்கு நடத்தும் இயல்பு இவர்களுக்கு உண்டு.

நாட்டின் நீதிமுறையே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எதிராக இருப்பதை இவர்கள் துணிவாக எடுத்துக்காட்டுவர். இதன் காரணமாக முந்தைய இரண்டு பிரிவு வழக்கறிஞர்களின் அதிருப்தியையும், எதிர்ப்பையும் அவ்வப்போது இவர்கள் சந்திப்பர். ஆதிக்க சக்திகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் மீடியாவும் இவர்களை குறிவைத்து தாக்கிக்கொண்டே இருக்கும். அரசின் எந்த அங்கீகாரமும் இவர்களுக்கு கிடைக்காது. எனினும் அவற்றை எதிர்பார்க்காமல் – புறக்கணித்துவிட்டு தங்கள் கடமைகளை தொடர்ந்து செய்துவருவர்.

காவல்துறையை தட்டிக்கேட்கும் பணியை பெரும்பாலும், மூன்றாவது பிரிவில் பார்த்த வழக்கறிஞர்களே செய்கின்றனர். சங்கராச்சாரி கைது செய்யப்படுவது போன்ற அரிதான நேர்வுகளிலேயே “தகுதி-திறமை வழக்கறிஞர்”கள் காவல்துறையினரிடம் மோதும் நிலை ஏற்படுகிறது. அத்தகைய நிகழ்வுகளிலும் பெரும்பான்மையான மீடியாக்களின் ஆதரவு உயர்குலத்தோருக்கே இருப்பதால் காவல்துறை கட்டுப்பாட்டுடன் இருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது. மேலும் காவல்துறையில் உள்ள உயர்குலத்தவர்கள் இந்த வழக்கில் நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ ஈடுபடுவதால் குற்றம் சாட்டப்படுபவர்களின் சட்டரீதியான உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

அரசியல் கட்சி சார்பான வழக்கறிஞர்களும் பல காரணங்களால் காவல்துறையினரைப் பகைத்துக் கொள்ள விரும்புவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக காவல்துறையினருக்கு கொடுக்க வேண்டியதைக் கொடுத்து பெற வேண்டியதை பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

வழக்கறிஞர்களில் மூன்றாம் பிரிவினரான மக்கள் சார்ந்த வழக்கறிஞர்களே, காவல் துறையினருடன் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களிலும் மோதும் சூழ்நிலை உருவாகிறது. இதற்கான காரணம் எளிதில் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதே. பெரும்பாலும் இவர்களின் கட்சிக்காரர்கள் சமூகத்தின் கடைநிலையில் இருப்பவர்களாகவும், நியாயமானவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். எனவே இவர்கள் தங்கள் உரிமைகளையும், அரசின் கடமைகளையும் சுட்டிக்காட்டி போராட முன்வருகின்றனர்.

ஆனால் எந்த நியாயமான போராட்டத்தையும் ஆட்சியை கவிழ்க்கும் சதித்திட்டமாகவே கருதும் நிலை இருப்பதால் இந்தப் போராட்டங்களை இரும்புக் கரம் கொண்டு ஒடுக்க ஆட்சியாளர்கள் முனைகின்றனர். இந்தப் போராட்டங்களை மீடியாக்களும் எதிர்மறை கண்ணோட்டத்துடனேயே மக்களிடம் கொண்டு செல்கின்றன. அரசுக்கு சிக்கல் வராமல் நடந்துகொள்ள விரும்பும் நீதிமன்றங்களும் போராட்டங்களுக்கு எதிரான கருத்துகளை வெளியிடுகின்றன.

இந்த நிலையில் வேறு வழியின்றி, மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்களும், போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இந்தத் தருணங்களை சரியான வாய்ப்பாக பயன்படுத்தும் அரசும், காவல்துறையும் பத்திரிகைகளின் உதவியுடன் போராடும் மக்களையும், அதற்குத் துணையாக இருக்கும் வழக்கறிஞர்களையும் சமூக விரோதிகள் போல சித்தரிக்கின்றனர்.

அதே நேரத்தில் ஆதிக்க சக்தியினர், பெரும்பான்மை மக்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளும் எந்த செயலும் நாகரீகமான நடவடிக்கையாக கருதப்படுகிறது. அது இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக வழக்கு தொடுப்பதாக இருந்தாலும் சரி, சிதம்பரம் கோவிலை தீட்சிதர்களிடம் ஒப்படைக்க கூறுவதாக இருந்தாலும் சரி.

நாகரீகம் என்று கூறப்படும் நரித்தந்திரத்துடன் கூடிய வழிமுறைகளை உயர்குலத்தோர் பின்பற்றுகின்றனர். உதாரணமாக, சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலின் கட்டுப்பாட்டை அரசிடம் இருந்து மீட்க தீட்சிதர்கள் பின்பற்றும் வழியைக் கூறலாம். உயர்நீதிமன்றத்திலோ, உச்சநீதிமன்றத்திலோ வழக்கு தொடுப்பது, மகாகனம் பொருந்திய சுப்ரமணியம் சுவாமி போன்ற சட்ட மூதறிஞர்களைக் கொண்டு அந்த வழக்கை திசைதிருப்புவது அல்லது கடத்துவது, ‘துக்ளக்’ சோ – தமிழர்களைக் கொன்று குவிக்கும் சிங்கள இனவாத அரசு வழங்கிய “லங்கா ரத்னா” விருது பெற்ற ‘ஹிந்து’ ராம் – ‘எக்ஸ்பிரஸ்’ கோயங்கா போன்ற கோயபல்ஸ் கும்பலைக் கொண்டு நடுத்தரவர்க்க மக்களைக் குழப்பி அவர்களது ஆதரவைப் பெறுவதற்கு முயற்சிப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடுவது நாகரீகமான நடைமுறையாக கூறப்படுகிறது.

இது போன்ற வழக்குகளில் “தகுதி-திறமை வாய்ந்த வழக்கறிஞர்”களே முழுமையாக ஈடுபடுவார்கள். இதுபோன்ற வழக்குகளைத் தொடுக்கும் உயர்குலத்தோருக்கு காவல்துறையாலோ, ஆட்சியில் இருப்பவர்களாலோ எந்த தீங்கும் ஏற்பட்டுவிடாது என்பதால், இந்த வழக்குகளை நடத்தும் “தகுதி-திறமை வழக்கறிஞர்”களுக்கு காவல் நிலையங்களுக்கு போகும் அவசியமே இருக்காது. தப்பித்தவறி அவர்கள் காவல் நிலையத்திற்குப் போகும் நிலை வந்தாலும், காவல்துறையின் உயர்பதவியில் உள்ள “தகுதி-திறமை” மிக்கவர்களின் ஒத்துழைப்பால் மிகவும் கண்ணியமாகவே நடத்தப்படுவர்.

வழக்கறிஞர்களில் அடுத்தப்பிரிவினர் அரசியல் கட்சி சார்புடையவர்கள். இவர்கள் மிக அதிக அளவில் காவல்துறையினருடன் தொடர்புடையவர்கள். ஆளும் கூட்டணியில் இருக்கும் கட்சி சார்ந்த வழக்கறிஞர்கள், காவல்துறையினருக்கு கட்டளை இடுவதும், “கடமை தவறாத காவல்துறையினர்” அந்த கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டு கடமையாற்றுவதும் அன்றாட நிகழ்வுகள். எதிர்க்கட்சி சார்ந்த வழக்கறிஞர்கள், ஆளும்கூட்டணியில் உள்ள சக வழக்கறிஞர்கள் மூலம் பிரசினையை சுமூகமாக முடித்துக்கொள்ளும் சாமர்த்தியம் உள்ளவர்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் “தகுதி-திறமை வழக்கறிஞர்”களின் அறிவிக்கப்படாத ஜூனியர்களாக விளங்குவதாலும், “தகுதி-திறமை வழக்கறிஞர்”களுக்கும் ஆளும்கட்சிக்கும் இடையே இணைப்புப் பாலமாக விளங்குவதாலும், அரசியல் “நெளிவுசுளிவு”களைத் தெரிந்து நடந்து கொள்வதாலும் எந்த பாதிப்புமின்றி தொழில் புரிகின்றனர். சிக்னலில் நிற்காமல் செல்வது போன்ற சில்லறைத் தவறுகளை செய்து பொதுமக்களிடமும், பத்திரிகைகளிடமும் கெட்டபெயர் வாங்குவதில் இந்தப்பிரிவை சேர்ந்த வழக்கறிஞர்களே முக்கிய இடம் வகிப்பர்.

மூன்றாவது பிரிவினரான மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்கள், இந்தியாவின் சட்டங்களையும், நீதிமன்ற நடைமுறைகளையும் பொதுத்தளங்களில் விமரிசனம் செய்தாலும், தனிப்பட்ட வாழ்வில் சட்டத்தை மதித்தே வாழ்வர். இவர்களது கட்சிக்காரர்களில் பெரும்பான்மையினராக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களே இருப்பர். இந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை மிக மோசமாகவும், கேவலமாகவும் நடத்தும் காவல்துறையினரிடம், இந்த வழக்கறிஞர்கள் தொழில் முறையில் மோதுவது தவிர்க்க இயலாத அம்சமாகும். இந்தப் பிரிவு வழக்கறிஞர்கள் அடிக்கடி கையாளும் போராட்ட வழிமுறையாக நீதிமன்ற புறக்கணிப்புகள் உள்ளன. எந்த நியாயமான காரணத்துக்காக நீதிமன்ற புறக்கணிப்பு நடத்தப்பட்டாலும், அதனால் ஏழை மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களே மிக அதிகமாக பாதிக்கப் படுகின்றனர். எனவே மக்கள் சார்ந்து இயங்கும் வழக்கறிஞர்கள், நீதிமன்ற புறக்கணிப்பை தவிர்த்து வேறு போராட்ட வழிமுறைகளை தேர்ந்தெடுக்கவேண்டிய கால கட்டத்தில் உள்ளனர். அவ்வாறு வேறு போராட்ட வடிவங்களை வழக்கறிஞர்கள் முன்னெடுக்கும்போது பொதுமக்களின் ஆதரவு, இந்த மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்களுக்கு பெருவாரியாகக் கிடைக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க வாய்ப்பில்லை. இந்த மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்களிலும் பெரும்பகுதியினர் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்தே வருகின்றனர்.

இடைநிலை ஆதிக்கச்சாதிகளில் இருந்து காவல்துறையில் கடைநிலை காவலர் பணியில் சேருவோருக்கு, இந்த வழக்கறிஞர்களின் கல்வித்தகுதியைவிட சாதியே பிரதானமாகத் தெரிவதால், தங்களை விட தாழ்ந்த சமூகத்தில் பிறந்தவன், தங்களைக் கேள்வி கேட்பதா? என்ற மனநிலைக்கு கடைநிலை காவலர்கள் தள்ளப்படுகின்றனர். இந்த கடைநிலைக் காவலர்களின் அடிப்படை உரிமையான சங்கம் அமைக்கும் உரிமை, திட்டமிட்டு மறுக்கப்படுவதால் - அடிப்படை மனித உரிமைகள் சார்ந்த விழிப்புணர்வோ, சமூகப்பார்வையோ இவர்களுக்கு ஏற்பட வழியிருப்பதில்லை. மேலும் அரசின் கொள்கைகளை, செயல்பாடுகளை விமர்சிக்கும் அனைவரும், அரசை கவிழ்க்க முயற்சி செய்வதாகக் கருதும் நிலை இருப்பதால், விமர்சனங்களைத் தவிர்க்க - போராட்டங்களை ஒடுக்க காவல்துறையை அரசு பயன்படுத்துகிறது.

இந்தச் சூழலில், குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்கு விழிப்புணர்வூட்டி தட்டி எழுப்பவும் வழக்கறிஞர்களே முக்கியமானவர்கள். உலகம் முழுவதும் உரிமைகள் சார்ந்த அரசியல் புரட்சிகள் அனைத்தும் அந்த நாட்டு காவல்துறையினரின் அடக்குமுறைகளையும் மீறி வழக்கறிஞர்களால்தான் நடந்துள்ளது.

காவல்துறையில் சில நல்லவர்கள் இருப்பதுபோல, வழக்கறிஞர்களிலும் சில கெட்டவர்கள் இருக்கக்கூடும். அவர்களும் கால வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படுவர். ஆனால் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் வழக்கறிஞர்கள் மட்டுமே முழுமையான பணியாற்ற முடியும். இதை மக்கள் புரிந்து கொள்கிறார்களோ, இல்லையோ ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் நன்றாகவே புரிந்து வைத்திருக்கின்றனர். அதனால்தான் மக்கள் போராட்டங்களை நசுக்கி ஒடுக்கும் முன், வழக்கறிஞர் போராட்டங்களை என்ன விலை கொடுத்தாவது ஒடுக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

மேலும், சட்டத்தை பாதுகாக்கும் கடமை கொண்ட காவல்துறையினரும், வழக்கறிஞர்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தவும் செய்கின்றனர். இந்த இரு தரப்பினருக்கும் சட்டத்தைப் பாதுகாக்கும் கடமை இருந்தாலும், வழக்கறிஞர்களில் ஒரு தரப்பினரும் – காவல்துறையினரில் பெரும்பான்மையினரும் பல்வேறு காரணங்களுக்காக சட்டத்திற்கு எதிராகவே செயல்படுகின்றனர்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் மனசாட்சியுடன் இயங்கும் மக்கள் சார்பு வழக்கறிஞர்கள் காவல்துறையுடன் இணைந்து செயல்படுவது என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமில்லாதது. மேலும் அனைத்து தரப்பு மக்களின் மனித உரிமைகளை மீறும் காவல்துறையினருடன் வழக்கறிஞர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டால் நாட்டில் மனித உரிமைகள் என்பதே இல்லாமல் போய்விடும். எனவே வழக்கறிஞர்களும், காவல்துறையினரும் எதிரெதிர் அணியில் இருப்பதே மக்களின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்க மிகச்சிறந்த ஏற்பாடாகும்.



தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com

“மனித உரிமை ஆணையங்கள் – ஓய்வு பெற்றவர்களால் நடத்தப்படும் சட்டப்பூர்வமான பொழுதுபோக்கு மய்யங்களே”


கே.ஜி. கண்ணபிரான், மனித உரிமைகளுக்காக வாதாடும் புகழ் பெற்ற வழக்குரைஞர். போலி மோதல் கொலைகளுக்கு (என்கவுன்டர் கொலை) எதிரான அமைப்பில் செயல்படுபவர். ‘ஆந்திர மாநில மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகத்'தின் தலைவராக 15 ஆண்டுகள் இருந்தபோது, மாநில காவல் துறையினரால் நடத்திய ‘என்கவுன்டர்' விசாரணை ஆணையங்களான தார்குண்டே குழு மற்றும் பார்கவா ஆணையத்தில் பங்கேற்றவர். தற்பொழுது சிவில் உரிமைகளுக்கான மக்கள் அமைப்பின் தலைவராக செயல்பட்டு வருகிறார். தன்னுடைய 40 ஆண்டுக் கால பொது வாழ்க்கையைப் பற்றி குறிப்பிடும்போது, என் பொது வாழ்வின் பெரும் பகுதியை எண்ணற்ற மக்களின் விடுதலையை, நான் போராடி காத்து வந்துள்ளதாக உணர்கிறேன் என்று சுருக்கமாகக் கூறுகிறார்.
அண்மையில் ‘பிரண்ட்லைன்' (9.10.09) இதழுக்கு அளித்துள்ள பேட்டியில், ‘போலி மோதல் கொலை'க்கு காரணமான காவல் துறை அதிகாரிகளையும் விசாரணைக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். அந்தப் பேட்டியிலிருந்து...

போலி மோதல் கொலைகளுக்கு எதிராக நீண்ட காலமாகப் போராடி வரும் நீங்கள், பிப்ரவரி 2009 இல் வெளிவந்த ஆந்திரப் பிரதேச தீர்ப்பு பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள். ஒவ்வொரு ‘என்கவுன்டரை' நிகழ்த்திய பிறகும் அதில் ஈடுபட்ட போலிஸ் அதிகாரிகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு, முதல் தகவல் அறிக்கை காவல் துறையினரால் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்று அதில் கூறப்பட்டிருக்கிறதே?

இது, இவ்வாறான முதல் தீர்ப்பு அல்ல. 1997 இல் மதுசூதன்ராஜ் (யாதவ்) வழக்கில் இதே போன்றதொரு தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. ஆனால் அடுத்தடுத்து வந்த நீதிமன்றங்கள் இதற்கு முரண்பட்ட தீர்ப்புகளையே அளித்து வந்ததால், அது நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. இப்போதும் கூட, உச்ச நீதிமன்றம் அத்தீர்ப்புக்கு தடை விதித்துள்ளது. மே மாதம் நிகழ்ந்த சம்பவத்தில் மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் குழு உறுப்பினர் பட்டேல் சுதாகர் (ரெட்டி) கொல்லப்பட்டார். ஆனால் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தடை நீக்கப்படாதவரை, எந்த ஆணையையும் வெளியிட முடியாது.

‘என்கவுன்டர்' விசாரணையில், தற்பொழுதுள்ள நடைமுறைகள் போதுமானவையாக இருக்கின்றனவா?

நிர்வாகத் துறை நடுவர் (Executive Magistrate) விசாரணைகள் கட்டுப்படுத்த முடியாதவையாக இருப்பதால், ‘செஷன்ஸ்' விசாரணைக்கு மாற்றாக நீதித் துறை நடுவர் விசாரணை இருக்க முடியாது. ஒரு ‘என்கவுன்டர்' நடந்து முடிந்த பிறகு, பதிவு செய்யப்படும் முதல் தகவல் அறிக்கையில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் (அதாவது கொல்லப்பட்டவரின்) குற்றப்பட்டியல் மட்டுமே பதிவு செய்யப்படுகிறது. கொலைக்குக் காரணமான காவல் துறையினரின் நடவடிக்கைகள் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. இந்திய குற்றவியல் சட்டம் 157இன்படி, என்கவுன்டருக்குப் பொறுப்பேற்ற காவல் அதிகாரிக்கு – விசாரணை செய்யவோ, செய்யாமலிருக்கவோ விருப்புரிமை உண்டு. ஆனாலும், அவர் அதற்கான காரணங்களை நீதிபதிக்கு அறிக்கையாகத் தர வேண்டும்.

விசாரணை தேவையில்லை என்று போலிஸ் முடிவு செய்தாலும், விசாரணைக்கு உத்தரவிட இந்திய குற்றவியல் சட்டம் 159இன் கீழ் நீதிபதிக்கு உரிமை உண்டு. விசாரணைக்கான நடைமுறைகளை வகுப்பதில் சட்டம் மிகுந்த கவனம் எடுத்துக் கொள்கிறது. ஒரு என்கவுன்டர் முடிந்த பிறகு குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் இறந்து விடுவதால், விசாரணை இல்லாமல் வழக்கு முடிக்கப்பட்டு விடுகிறது. எனவே, காவல் துறையினர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்தால் அதை விசாரித்து தொடர்ந்து வழக்கு நடத்த முடியும்.

ஒவ்வொரு என்கவுன்டருக்குப் பிறகும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்து விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் சட்ட திட்டங்களில் ஏற்கனவே கூறப்பட்டுள்ளதே. அது போதாதா?

தேசிய, மாநில மனித உரிமை ஆணையங்கள் பல் பிடுங்கப்பட்ட அமைப்புகள். அவை சட்டப்பூர்வமாக ஓய்வு பெற்றவர்களால் நடத்தப்படும் சட்டப்பூர்வ பொழுதுபோக்கு மய்யங்கள். அதன் வழிகாட்டல்கள் சட்ட நூல்களிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டுள்ளன. அதன்படி, சட்ட செயல்பாட்டு முறைகள் தவிர, வேறு எதுவும் மனிதனின் வாழும் உரிமையைத் தடுக்க முடியாது. கீழ் நீதிமன்றங்கள் அளிக்கும் மரண தண்டனையை உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதிலிருந்தே அரசமைப்பின் 21ஆவது பிரிவுக்கு சட்டப்பூர்வமான முக்கியத்துவம் இருப்பது தெரிய வருகிறது. ஆனால் என்கவுன்டரில் என்ன வகையான நடைமுறை பின்பற்றப்படுகிறது? அல்லது அது நடந்து முடிந்த பிறகுதான் என்ன மாதிரியான ஒழுங்கு நடவடிக்கைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன?

சட்டத்தை செயல்படுத்தும் அதிகாரிகளும், ராணுவ அமைப்புகளும் சிறப்பு சூழ்நிலைகளில் பணியாற்றுவதால், அதிகப்படியான அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளதாக பலரின் வாதம் இருக்கிறதே?

தன் கையில் அதிகாரம் இருப்பதாலேயே விளைவுகளிலிருந்து தப்பித்து விடலாம் எனும் மனப்பான்மை அவர்களிடம் இருக்கிறது. சட்டப்படி மனித உயிரைப் பறிக்கும் உரிமை, இந்தியாவில் அரசு அளிக்கும் மரண தண்டனையில் மட்டுமே உள்ளது.

நீதித்துறைக்கு அப்பாற்பட்ட கொலைகள், சட்டப்படி மனிதக் கொலை என்ற பிரிவில் வராது. ‘ஆயுதப் படை (சிறப்பு அதிகார) சட்டம்' மற்றும் ‘பாதிக்கப்பட்ட பகுதி'யாக அறிவிக்கப்பட்ட இடங்களில் உள்ள சட்டங்கள் – பொது அமைதியை நிலைநாட்ட துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தவோ, அதிகபட்சமாக மரணம் விளைவிக்கக்கூடிய தாக்குதல் நடத்தவோ உரிமை கொண்டவை. சட்டத்தின் இந்தப் பகுதி அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்தாலும், சட்டப்பிரிவு 21இன் படி அது தவறு. இதேபோல, என்கவுன்டர் வழக்குகளில் ‘தற்காப்புக்காக' என்பது வாதத்திற்காகப் பலமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவையெல்லாம் விசாரணைக்குப் பிறகு நீதிமன்றங்களால் முடிவு செய்யப்பட வேண்டியவை.

ஒரு போலிஸ் அதிகாரி தற்காப்புக்காகத்தான் செயல்பட்டார் என்று எப்படி அறிந்து கொள்வது? குறிப்பாக சாட்சிகள் இல்லாமல் நடக்கும் ‘என்கவுன்டர்' போன்ற நிகழ்வுகளில்...

ஆந்திர அரசு – எதிர் – ராயவரப்பு புன்னையா 1976 வழக்கில் நீதியரசர் (ரஞ்சித் சிங்) சர்க்காரியா கூறியபடி, எல்லா கொலைகளும் குற்றத்திற்குரிய மனிதக் கொலைகளே. ஒரு காவலர் தேவையையொட்டி அதிகப்படியான தாக்குதலில் ஈடுபட்டதாகக் கூறினால், அது கொலைக் குற்றம் சாட்டப்படக்கூடியது. ஆனால் கொலை அல்ல. ஆனால் காவலர் எந்த வன்மமும் இன்றி செயல்பட்டிருந்தால் மட்டுமே அது செல்லுபடியாகும். தன் உயிருக்கு ஆபத்து இருந்ததால் தேவையான சக்தியை பயன்படுத்த நேர்ந்ததாக அவர் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்க வேண்டும். நீதிமன்றத்தில் அவருடைய எண்ணத்தை கேள்விக்குட்படுத்தாமல், செயல்பட்ட விதத்தை அறிவுப்பூர்வமான விசாரணைக்கு உட்படுத்த வேண்டும். இங்கே விவாதத்திற்குரியது தற்காப்பிற்காக செயல்பட்டேன் என்பது – திட்டமிட்ட கொலையா, வன்மமற்ற கொலையா என்று விசாரிப்பதுதான்.

விசாரணை மட்டுமே ஒரு மரணம் கொலையா, வன்மமற்ற கொலையா, கொலைக் குற்றமா என முடிவு செய்யும் என்பதால் மட்டுமே குற்றம் சாட்டாமல் இருக்க முடியாது. இது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் அச்சுறுத்தலுக்கு எப்படியான எதிர்வினையாற்றினார் என்பதைப் பொறுத்தே அமையும்.

உச்ச நீதிமன்றத்தில் வெளியிடப்படவிருக்கும் தீர்ப்பின் மீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா?

40 ஆண்டுகளாக நான் இதற்காகப் போராடி வருகிறேன். ஆந்திராவில் என்கவுன்டர் நடைபெற்ற ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் சென்று விசாரணை நடத்தியிருக்கிறேன்; பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகளையும் நடத்தியிருக்கிறேன். பல பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. குறைந்தபட்சம் முதல் தகவல் அறிக்கையாவது பதிவு செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் சாதாரண மனிதர்களைப் போலவே காவல் துறையினரையும் விசாரணைக்கு உட்படுத்த முடியும் என்று மக்கள் அறிந்து கொள்ளச் செய்ய முடியும்.

ஒவ்வொரு குற்ற விசாரணையும் சமூகத்திற்குப் படிப்பினை. நான் ஒரு நியாயமான விசாரணைக்காகத்தான் போராடுகிறேன்.


தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com

பெற்றோரைத் தவிக்கவிடுவோருக்கு கடும் தண்டனை


பெற்றோரைக் கவனிக்காமல் தவிக்கவிடும் நபர்களுக்கு கடுமையான தண்டனை கிடைக்கும் வகையில் மத்திய அரசு புதிய சட்டம் இயற்றியுள்ளது.
பெற்ற மக்களால் கைவிடப்பட்ட பெற்றோர்கள் தங்களது சாதாரண வாழ்க்கைத் தேவைக்கான உணவு, உடை, இருப்பிடம், மருத்துவ உதவி உள்ளிட்டவற்றுக்கு ஏற்பாடு செய்யவும், இவற்றுக்கான செலவுக்கு பொருளாதார உதவி கிடைக்கச் செய்யும் வகையிலும் மத்திய அரசு ‘பெற்றோர் மற்றும் முதியோர் நலச்சட்டம் 2007 மற்றும் விதிகள் 2009’ என்ற சட்டத்தை நிறைவேற்றியுள்ளது.

குழந்தைகள் உள்ள பெற்றோர்கள் மட்டுமல்லாது தங்களுக்குப் பின்னர் சொத்துக்களை பராமரிக்கவும், அனுபவிக்கவும் நியமிக்கப்பட்ட வாரிசுகளை உடைய முதியோர்களுக்கு இந்தச் சட்டம் பொருந்தும். 60 வயதைக் கடந்த அனைத்து முதியவர்களுமே இந்த சட்டத்தின் மூலம் உரிய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியும். தனி நீதிமன்றம், அரசு மருத்துவமனைகளில் தனிப்பிரிவு, மாவட்டந்தோறும் முதியவர்களுக்கு தனியாக செயல்படும் அனைத்து வசதிகளுடன் கூடிய முதியோர் இல்லங்கள் ஏற்படுத்துவதையும் இந்தச் சட்டத்தில்                        வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. குழந்தைகள் என்றால் பெற்ற குழந்தைகளை மட்டுமல்லாது பேரக்குழந்தைகளையும் உள்ளடக்கியது. பெற்ற குழந்தைகள், பேரக்குழந்தைகளால் கைவிடப்படும் நபர்கள் தங்களது வாழ்க்கை பொருளாதாரத் தேவைக்கான முறையீடுகளை மேற்கொள்ளலாம்.

இதற்கான மனுக்களை முதியோர் தங்களாகவோ, பதிவு செய்யப்பட்ட தொண்டு நிறுவனங்கள் மூலமாகவோ தீர்ப்பாயத்தில் தாக்கல் செய்யலாம். தீர்ப்பாயங்கள் தன்னிச்சையாகவும் மனுக்களை எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை உள்ளது. பொருளுதவி கோரும் மனுக்களை 90 நாட்களுக்குள் விசாரணை செய்து ஆணையிட வழிவகுத்துள்ளது. இடைக்கால நிவாரணம் வழங்கவும் உத்தரவிடப்படும். குழந்தைகள், உறவினர்கள் மீது ஒரே மனுவில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நபர்களிடம் இருந்து நிவாரணம் பெறலாம். தீர்ப்பாயத்தில் ஆணையிட்டு வாழ்க்கைப் பொருளுதவியோ, மனு செலவினங்களுக்கோ உரிய தொகை வழங்கவில்லையெனில் தொடர்புடையோருக்கு அபராதமும், சிறைத் தண்டனையும் விதிக்கப்படும். மாவட்டந்தோறும் இயங்கும் இந்த வாழ்க்கைப் பொருளுதவி மன்ற தீர்ப்பாயத்தில் விசாரனை எளிமையாகவும், விரைந்தும் நடைபெறும். தற்போது, அந்தந்த மாவட்ட சமூக நல அலுவலர்களோ, மாவட்ட வாழ்க்கைப் பொருளுதவி அலுவலராகச் செயல்படுவர். சட்ட விதிமுறைகள் அமல்படுத்துவது குறித்த அறிவிப்பு வந்து 1 மாத காலமே ஆகிறது. சட்ட விதிமுறைகள் அனைத்து மாவட்ட நிர்வாகங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டு மாவட்டந்தோறும் தீர்ப்பாயம் அமைப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

நாமக்கல் மாவட்டத்தில் முதல் வழக்கு

மூத்த குடிமகன் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் நாமக்கல் மாவட்டத்தில் முதல் வழக்கு இந்த மாதத் துவக்கத்தில் பதிவாகியுள்ளது. நாமக்கல் மாவட்டம்,திருச்செங்கோடு வட்ட்த்துக்குட்பட்ட சூரியம்பாளையம் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் மாணிக்கம் (77). இவருக்கு சொந்தமான 15 தறிகள் இருந்தன. தனது மகன் சுவாமிநாதனுக்கு 10 தறியை கொடுத்துவிட்டு 5 தறியை மாணிக்கம் கவனித்து வந்தார். 15 நாட்களுக்கு முன்பு தந்தை, மகன் இடையே வாக்குவாதம் ஏற்பட்டு மாணிக்கத்தை சுவாமிநாதன் தாக்கினாராம். வீட்டை விட்டு வெளியேற்றிவிட்டாராம்.                              இது தொடர்பாக, மூத்தகுடிமகன் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழும், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் கீழும் சுவாமிநாதன் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. இதேபோல், புகார் வந்தால் யாராக இருந்தாலும் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என ஆட்சியர் சகாயம் எச்சரித்துள்ளார். 

தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com




துன்புறுத்தல் தடுப்புச் சட்ட முன்வரைவு – ஓர் அரைகுறையான முயற்சி


துன்புறுத்தல் (சித்திரவதைப்படுத்துதல்), கொடுமைப்படுத்துதல், மனிதர்களை இழிவாக நடத்துதல் ஆகியவற்றிற்கு எதிராகப் பன்னாட்டு அவை (UNO) கொண்டுவந்த சட்டத்தில் இந்தியா 1997ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 14ஆம் நாள் கையெழுத்திட்டது. கையெழுத்திட்ட இந்திய அரசு, அச்சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த உரிய சட்டம் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் அதைச் செய்யவில்லை. தும்பை விட்டு வாலைப் பிடித்த கதையாக இப்போது (ஏறத்தாழ பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து) ‘துன்புறுத்தல் தடுப்புச் சட்ட முன்வரைவு 2010’ஐ அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறது. இம்முன்வரைவாவது உருப்படியாக இருக்கும் என நினைத்தால் நமக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. பல்லாண்டுகளாக இந்தியாவில் இருந்துவரும் துன்புறுத்தல் கொடுமையை ஒழிக்க புதுதில்லியில் உள்ள நடுவண் அரசு அக்கறை காட்டவில்லை என்பதையே துன்புறுத்தல் தடுப்புச் சட்ட முன்வரைவின் வரிகள் விளக்குகின்றன. சட்ட முன்வரைவின் இப்போதைய வடிவத்தைப் பார்த்தால், சட்ட அலுவலர்களால் துன்புறுத்தலுக்கும் கொடுமைக்கும் மனிதத்தன்மையற்ற செயல்களுக்கும் ஆளாவோர்க்கு இச்சட்டத்தால் நீதி எல்லாம் ஒன்றும் பெரிதாகக் கிடைத்து விடாது என்றே தோன்றுகிறது.

விசாரணை, குற்றவழக்கு, தண்டனை

            police_atrocity_360துன்புறுத்தல் குற்றத்திற்கு ஆளாகும் அரசு ஊழியர் ஒருவரை விசாரிக்க அரசின் ஒப்புதலை முன்கூட்டியே பெற வேண்டும் என்னும் முன்வரைவின் விதி, ‘நேர்மையான, சார்பற்ற, உரிய முறையில் விசாரணை, குற்றவழக்கு, தண்டனை ஆகியன கொணர்தல்’ என்னும் பன்னாட்டு அவையின் சட்டத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிடுகிறது.
            துன்புறுத்தலையும் இழிவாக நடத்துதலையும் ஒழிப்பதைத் தடுக்கும் சட்டக்காரணிகளையும் பிற வகைக்காரணிகளையும் புறந்தள்ள வேண்டும் எனப் பன்னாட்டு அவையின் சட்டம் தெளிவாகக் கூற, இந்திய அரசின் முன்வரைவோ ‘குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள அரசு ஊழியர் ஒருவர் மீது நடுவண் அரசிடமோ மாநில அரசிடமோ அவர் சார்ந்துள்ள அரசு சார் நிறுவனத்திடமோ முன் ஒப்புதல் பெறாமல் தீர்ப்பு வழங்க எந்த நீதிமன்றத்திற்கும் உரிமை இல்லை’ என்று எதிர்க்குரலில் ஒலிக்கிறது. அரசிடம் முன் ஒப்புதல் பெற்றுத்தான் வழக்குத் தொடர முடியும் என்னும் நிலை, இம்முன்வரைவின் வலிமை, நடுநிலைத்தன்மை, துல்லியத்தன்மை ஆகியவற்றைத் தூள் தூளாக்கிவிடுகிறது. இதனால் அரசு யார் மீது வழக்குத் தொடர ஒப்புதல் தரலாம் என நினைக்கிறதோ அவர் மீது மட்டுமே வழக்குத் தொடரமுடியும்; முன்ஒப்புதலைக் கூட அரசு நினைத்தால் நீண்ட காலம் கழித்துத் தரலாம். இப்படி வழக்குத் தொடர்வதை இழுத்து அடித்து விட முடியும்.
            
இது மட்டுமின்றித் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகி ஆறு மாதங்களுக்குள் பாதிக்கப்பட்ட ஆள் குற்றத்தைப் பதிய வேண்டும் என்னும் முன்வரைவின் ஐந்தாவது பிரிவு விசாரணையையும் வழக்கையும் இன்னும் சீர்குலைத்து விடும். ஏனெனில் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகிப் பாதிக்கப்படுவோரில் பெரும்பாலோனோர் நீண்ட காலம் விசாரணைக்கைதிகளாகச் சிறையில் இருப்பவர்கள் தாம்! ஆக, துன்புறுத்தப்பட்ட ஆறு மாதங்களுக்குள் குற்றப்பதிவு என்பது முயற்கொம்புதான்! பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நேர்ந்த உடல் உளைச்சலும் மன உளைச்சலும் மீண்டும் துன்புறுத்தப்படுவோமோ என்னும் அச்சமுமே அவர்களைக் குற்றங்களைப் பதிவு செய்ய இயலாத சூழலில் தள்ளிவிடும். இதைப் பற்றி எல்லாம் அரசின் சட்ட முன்வரைவு துளியும் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.
           
 இப்படிப்பட்ட சட்டத்தடுப்புகள் எல்லாம் குற்றவாளிகளுக்குத் தான் பாதுகாப்பாக அமையும் என்பதையே குற்ற நடைமுறைச்சட்டம் (CrPC) , ஆயுதப்படைச் சிறப்பு அதிகாரங்கள் சட்டம் ஆகியவற்றின் கீழ் வழக்குகள் நடத்துவதை ஆதரிக்காத நடுவண் அரசு, மாநில அரசு ஆகியவற்றின் போக்குகள் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கின்றன.

இழப்பீடு:
          
  பன்னாட்டு அவைச் சட்டத்தின் பதினான்காவது கூறு ‘முழுமையான மீட்சிக்குத் தேவையான இழப்பீட்டைப் பெறப் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு முழு உரிமை உண்டு’ எனக் கூற, அரசின் முன்வரைவோ இவ்விடயத்தைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை.
           
 ப. அ. சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் நாடுகளைக் கண்காணிக்கும் ‘துன்புறுத்தலுக்கு எதிரான குழு’, ‘நாடுகள் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மருத்துவ உதவி, உளவியல் உதவி, சமூக மீள்வாழ்வு ஆகியன வழங்குவதுடன் போதுமான இழப்பீட்டுத் தொகையையும் வழங்க வேண்டும்’ என்கிறது. ப. அவையின் மீட்புரிமைக்கான சிறப்பு அலுவலர்,

அ) உடல் உளைச்சல், மன உளைச்சல்
ஆ) வலி, துன்புறுதல், இன்னல்கள்
இ) கல்வி முதலியவற்றில் இழந்த வாய்ப்புகள்
ஈ) பொருள் ஈட்டலில் ஏற்பட்ட இழப்புகள்
உ) மீட்டுருவாக்கத்திற்குத் தேவையான மருத்துவச் செலவுகள், பிறவகைச்செலவுகள்
ஊ) சொத்து , வணிகம் ஆகியவற்றில் நேர்ந்த இழப்புகள்
எ) புகழுக்கு ஏற்பட்ட களங்கம்
ஏ) தீர்வுக்குத் தேவைப்படும் சட்ட உதவிகள் – அவற்றிற்கான செலவுகள்
ஆகிய அனைத்து வகை இழப்புகளுக்கும் தீர்வுகள், மீட்புதவிகள், இழப்பீடுகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று விவரிக்கிறார்.

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளானவருக்கான இழப்பீட்டை முடிவெடுக்கும் உரிமையை உச்ச நீதிமன்றத்திற்கும் மாநில உயர்நீதிமன்றங்களுக்கும் கொடுத்திருக்கிறது. ஆனால் அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான பல வழக்குகளில் இழப்பீடுகள் வழங்குவதில் உச்ச நீதிமன்றம் உயர் அளவுகளைக் கையாண்டு சுணக்கம் காட்டியே வந்திருக்கிறது. இன்னும் பல வழக்குகளில் இழப்பீடுகள் எவ்வகை அளவுகளும் இன்றி உச்சநீதிமன்றத்தின் தன்விருப்பப்படியே அமைந்திருக்கின்றன. இந்நிலையில் இந்திய அரசின் முன்வரைவோ துன்புறுத்தலால் பாதிக்கப்பட்டவர் எவ்வகைகளில் இழப்பீட்டைப் பெறலாம் என்பது பற்றி வாயே திறக்கவில்லை. இது போதாதென்று, குடிமுறை (சிவில்) உரிமைகள், அரசியல் உரிமைகள் ஆகியவற்றிற்கான பன்னாட்டு ஒப்பந்தத்தைச் செயல்படுத்தும்போது இந்திய அரசு வெளியிட்ட அறிவிப்பில், ‘சட்டத்திற்கு எதிரான முறையில் சிறையடைப்புக்கு உள்ளாகிப் பாதிக்கப்படுவோர்க்கு இந்தியச் சட்ட அமைப்பின் கீழ் இழப்பீடு பெறும் கட்டாய உரிமை கிடையாது’ எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

வரையறையில் உள்ள குறைபாடு:
           
 ப. அ. சட்டத்தை ஒப்பிடுகையில் அரசின் சட்டமுன்வரைவு ‘துன்புறுத்தல்’ என்பதை வரையறுப்பதில் குறையுடையதாகவே காட்சியளிக்கிறது.

ப. அ. சட்டம் கூறும் வரையறை
         
   1. ஏதேனும் தகவல் பெறும்பொருட்டோ குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்யும் பொருட்டோ மனத்தாலும் உடலாலும் வலி, துன்பம் ஆகியன ஏற்படுத்துதல்
            2. குறிப்பிட்ட ஒரு வேலையைச் செய்ததற்காகவோ செய்ததாக ஐயம் ஏற்படும்போதோ தண்டித்தல்
            3. (இனம், மதம், மொழி என எவ்வகையிலும்) பாகுபாடு காட்டிக் குற்றவாளி என ஐயுறப்படும் ஒருவர் மீது அரசு ஊழியரோ அரசுப்பொறுப்பில் இருப்பவரோ மனத்தாலும் உடலாலும் கடுமையான வலி, துன்பம் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தும் வகையில் செய்யும் அச்சுறுத்தல்கள்.

அரசின் சட்ட முன்வரைவு கூறும் வரையறை

            ஒருவரிடமிருந்து தகவல் பெறுதல், குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்தல் ஆகியவற்றிற்காக
  1. கடுங்காயத்தை ஏற்படுத்துதல்
  2. வாழ்க்கை, உடல் உறுப்புகள் மன நலம், உடல் நலம் ஆகியவற்றில் இழப்பை ஏற்படுத்துதல்
ஆகிய இரு செயல்களையும் அரசு ஊழியரும் அவருக்கு உடந்தையாக இருப்போரும் செய்தல்.
தகவல் பெறுதல், தண்டித்தல், அச்சுறுத்தல் என மூன்று முதன்மைக்காரணங்களைப் ப. அ. சட்டம் கூற, அரசின் முன்வரைவோ முதல் காரணத்தை மட்டுமே கொண்டிருக்கிறது. ‘துன்புறுத்தல்’ என்பது வலி, துன்பம் ஆகியன ஏற்படுத்துதல் எனப் பன்னாட்டு அவை கூற, முன்வரைவோ ‘இழப்பை ஏற்படுத்துதல்’ எனக் கூறித் துன்புறுத்தலை வரையறுக்கும் அளவையும் உயர்த்தியே வைத்திருக்கிறது.
            
சட்டமுன்வரைவு கூறும் ‘கடுங்காயம்’ என்பதை இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம்,
  • வலுவிழக்கச் செய்தல்
  • பார்வையிழக்கச் செய்தல்
  • செவித்திறன் இழக்கச் செய்தல்
  • உடல் உறுப்புகளிலும் அவற்றின் இணைப்புகளிலும் பாதிப்பு ஏற்படுத்துதல்
  • உடல் உறுப்புகளை முற்றாக அழித்தல்
  • தலை, முகம் ஆகியவற்றில் உருவ மாற்றத்தை ஏற்படுத்துதல்
  • பல், எலும்பு ஆகியவற்றை உடைத்தல்
  • உயிருக்கு உலை வைத்தல், இருபது நாட்களுக்கும் மேலாக வலி இருக்கும் வகையில் துன்புறுத்துதல், அன்றாடக் கடன்களைச் செய்ய முடியாமல் முடக்குதல் ஆகியன
என வரையறுக்கிறது.
இக்கூறுகள் அனைத்துமே உடல் சார் தீங்குகள் குறித்தவை. சரியான தூக்கமில்லாமல் செய்வது, பாலியல் கொடுமைகள், பட்டினி போடுவது, உணர்வு(தொடு உணர்வு முதலியன) இழப்பு, பகடி பேசுதல் ஆகிய பல குற்றங்கள் நீண்ட காலப் பாதிப்பையோ உடல்நலத்திற்குத் தீங்கையோ ஏற்படுத்தாதவை தாம்! ப. அ. சட்டம் இவையனைத்தையும் துன்புறுத்தலின் கீழ் வைத்திருக்கிறது. இவை எவற்றையுமே கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாத அரசின் சட்ட முன் வரைவு, சட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் அலுவலர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர் உடலில் புறக்குறிகள் தோன்றாத வகையில் வலிகளை ஏற்படுத்தித் துன்புறுத்தலாம் என்பதை மறைமுகமாக ஆதரிப்பதாகவே கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
           
 இதைத் தாண்டிச் சட்ட முன்வரைவின் நான்காவது பிரிவு துன்புறுத்தலின் வரையறையில் மேலும் ஒரு கட்டுப்பாட்டைச் சேர்க்கிறது.

நான்காவது பிரிவு:

அ) தவறான நடத்தைக்கோ குற்றத்திற்கோ அடிகோலும் தகவல்களை ஒருவரிடமிருந்து பெறுவதற்காகத் துன்புறுத்தல்
ஆ) மதம், இனம், பிறந்த இடம், இல்லம், மொழி, சாதி, சமூகம் ஆகிய பாகுபாடுகளில் ஏதேனும் ஒன்றின் அடிப்படையில் துன்புறுத்தல்
ஆகிய இரண்டிலும் அரசு ஊழியரும் அவருக்கு உடந்தையாக இருந்தோரும் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
           
 பாகுபாடுகளின் அடிப்படையில் துன்புறுத்துவது துன்புறுத்தலில் ஒரு வகை மட்டுமே எனப் ப. அ. சட்டம் குறிப்பிடுகிறது; அரசின் முன்வரைவோ பாகுபாடு என்பது துன்புறுத்தலை வரையறுக்கத் தேவையான ஒன்று என்கிறது. ஆக, இம்முன்வரைவின்படித் தகவல்களைப் பெறுவதற்காக மட்டும் கடுங்காயத்தை ஏற்படுத்தித் துன்புறுத்துவது என்பது தண்டனைக்குரியதில்லை. அதே போலத் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், இசுலாமியர்கள் ஆகியோரை அச்சுறுத்தித் துன்புறுத்துவது மட்டும் தனியாகத் தண்டனைக்குரியது ஆகாது. இவை இரண்டையும் ஒரு சேரச் செய்வது மட்டுமே தண்டனைக்குரியது . இதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?
           
 ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவைச் சேர்ந்தவர் என்னும் ஒரே காரணத்திற்காகக் கூட ஒருவர் துன்புறுத்தப்படலாம்; சிறை வைக்கப்படலாம். ஒரு செய்தியைப் பெறுவதற்கோ குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்வதற்கோ மட்டும் சாதி, இனம், மதம் ஆகியன கருதாது வேறொருவர் துன்புறுத்தப்படலாம்.
            இவைதவிர, துன்புறுத்தலில் உடந்தையாக இருப்பது, சட்ட எதிர்ச் செயலில் ஈடுபடுவது, மனிதத்தன்மையற்ற வகையில் செயல்படுவது ஆகிய ப. அ. சட்டம் குறிப்பிடும் துன்புறுத்தல் குறித்துச் சட்ட முன்வரைவு எதுவும் கூறவில்லை. உடந்தையாக இருப்பதை முன்வரைவு கூறினாலும் அது ‘அரசு ஊழியருக்கு’ உடந்தையாகச் செயல்பட்டுத் துன்புறுத்துவதைக் குறிப்பிடுகிறதே தவிரப் பொதுநிலையில் இல்லை.

தடுமாற்றம்:
           police_torture_340 ‘போர்ச்சூழல், அச்சுறுத்தல், போர், உள்நாட்டு அரசியல் நிலையற்ற தன்மை போன்ற எக்காரணத்தையும் கொண்டு துன்புறுத்தலைச் செல்லத்தக்கதாக்கக் கூடாது. …. உயர் அலுவலரிடம் இருந்தோ மக்கள் அமைப்புகளிடம் இருந்தோ பெறப்பட்ட ஆணையையும் காரணமாகக் காட்டக்கூடாது.’ எனப் பன்னாட்டு அவைச் சட்டத்தின் இரண்டாவது கூறு சொல்ல, அரசின் முன்வரைவின் மூன்றாவது பிரிவு இக்கருத்தில் இருந்து விலகிச் செல்கிறது.
            துன்புறுத்தல் என்பது கொடுமைப்படுத்தல், மனிதத்தன்மையற்றுச் செயல்படுதல், இழிவாக நடத்துதல் எனக் கூறிப் ப. அ. சட்டத்தை ஒட்டித் துன்புறுத்தலுக்கு எதிரான குழுவின் கருத்து அமைந்திருக்கிறது. முன்வரைவோ, இதற்கு நேர்மாறாகச் ‘சட்டம் ஒப்புக்கொண்டுள்ள செயல்களால் ஏற்படும் துன்புறுத்தலைத் துன்புறுத்தல் எனக் கூற மறுக்கிறது. இப்படிப்பட்ட குழப்பங்கள், துன்புறுத்தலைச் சட்டப்படிச் செல்லத்தக்கதாகத் தேவையான சட்டங்களைக் கொண்டு வர அரசுக்கு வழிவகுத்துக் கொடுக்கும்; துன்புறுத்தலில் ஈடுபடுவோரும் ‘தீவிரவாத’ வழக்குகளில் விசாரணைக்காகத் துன்புறுத்தியதாகக் கூறித் தப்ப ஏதுவாகும்.
         
   ‘சட்டப்படியான நடவடிக்கைகளினால் ஏற்படும் வலி, துன்பம் ஆகியன மட்டுமே துன்புறுத்தல் எனக் கூறப்பட மாட்டாது’ எனப் ப. அவையின் சட்டம் கூற, அரசின் முன்வரைவோ ‘துன்புறுத்தலே சட்ட ஒப்புதல் பெற்ற ஒன்றாகலாம்’ என்கிறது.

விடுபட்ட வகைமுறைகள்:

இதுவரை நாம் பார்த்த குறைகள் போதாதென்று பன்னாட்டு அவையின் சட்டத்தின் பல இன்றியமையாத கூறுகளும் முன்வரைவில் பேசப்படவில்லை.

துன்புறுத்தலுக்குப் பின் பெறப்படும் வாக்குமூலங்கள்:

            ‘துன்புறுத்தியவருக்கு எதிரான சான்றாகப் பயன்படும் வாக்குமூலத்தைத் தவிர பிற வாக்குமூலங்களை வழக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்’ எனப் பன்னாட்டு அவையின் சட்டத்தின் பதினைந்தாவது கூறு சொல்கிறது. ‘வழக்கு விசாரணையில் துன்புறுத்தல் கட்டாயத்தால் ஒருவர் தம்மைத் தாமே குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளாக்குவதை மட்டுமே அரசியல் சட்டத்தின் 20(3) ஆவது கூறு தடுக்கிறது; ஆனால் குற்றச்சாட்டப்பட்டுள்ள ஒருவர் துன்புறுத்தலின் காரணமாக இன்னொருவரைக் குற்றம் சுமத்துவது அரசியல் சட்டத்தின் கீழ்ச் சான்றாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.
           
 இது ஒருபுறம் இருக்க, விசாரணையில் பங்கேற்காத அதேவேளை வழக்குகளில் சான்றாகத் திகழக்கூடிய செயலாக்க இயக்குநரகம், புலனாய்வு அமைப்புகள், வருவாய்ப் புலனாய்வு இயக்குநரகம் ஆகிய அரசு அமைப்புகள் கூடத் துன்புறுத்தலிலும் இழிவாக நடத்துதலிலும் ஈடுபடுகின்றன என்கிறது உச்சநீதிமன்றம். 1999ஆம் ஆண்டின் மராட்டிய மாநில ஒருங்கமைக்கப்பட்ட குற்றத்தடுப்புச் சட்டமோ காவல்துறையிடம் கொடுக்கப்பட்ட ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தைச் சான்றாகக் காட்டலாம் என்கிறது. ஆனால் காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ள ஒருவர் தாம் தம்மைக் குற்றப்படுத்திக் கூறிய ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் நெருக்கடியில் கூறியவை என்பதை மெய்ப்பிக்க இயலாது என்பதே இயல்புநிலை. இந்நிலையில் இது போன்ற சட்டங்கள் அரசு அலுவலர் துன்புறுத்தலை மேற்கொள்ள வழங்கப்பட்ட சலுகையாக அமைந்து விடும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.

நாடு கடத்துதல், ஏதிலி (அகதி) ஒப்படைப்பு, பிற நாட்டிடம் ஒப்படைத்தல் ஆகியன:

            துன்புறுத்தலுக்கு ஏதுவாக நாடுகடத்துதல், ஏதிலியாக ஒப்படைத்தல், பிற நாடுகளிடம் ஒப்படைத்தல் ஆகிய செயல்களை ஒரு நாடு செய்யக்கூடாது எனப் ப. அ. சட்டத்தின் மூன்றாவது கூறு கூறுகிறது. இதைப்பற்றி அரசின் முன்வரைவோ ஏதும் கூறாமல் அமைதி காக்கிறது. 1951ஆம் ஆண்டு ஏதிலிகள் ஒப்பந்தத்தைச் செயல்படுத்தாத இந்தியாவில், ஏதிலிகள் பாதுகாப்புக்கெனத் தேசியச் சட்டங்களும் இல்லை. மேலும் அண்மைக்கால உலகச் சூழலைக் கருதும்போது பிற நாட்டிடம் ஒப்படைப்பதைத் தடுப்பது என்பது இன்றியமையாததாக அமைகிறது.

மீளாய்வு இயங்குமுறைகள்:

            விசாரணை மரபுகளையும் சிறைக்காவல் கவனிப்புகளையும் மறு ஆய்வு செய்யும் முறைகள் பற்றி முன்வரைவில் எவ்விதக் குறிப்பும் இல்லை. சிறையில் அடைக்கப்பட்டோருக்குப் பணியாற்றும் சட்ட அலுவலர்கள், மருத்துவர்கள், பொது ஊழியர்கள் ஆகியோருக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய உரிய பயிற்சிகள் பற்றியும் முன்வரைவில் ஏதுமில்லை. இப்படிப்பட்ட குறைபாடுகள் துன்புறுத்தலைத் தடுப்பது என்பதையே நீர்த்துப் போகச் செய்து விடுகின்றன.

சட்ட அறிஞர்களை உடனடியாக அணுகுதல்:

            சிறைக் காவலில் இருப்போர்க்கு நடத்தப்படும் துன்புறுத்தல்களைத் தடுப்பதில் வழக்கறிஞர்களுக்குப் பெரும்பங்கு இருக்கிறது. ஆனால் அவர்களை அணுகுவதற்கு வழங்கப்பட வேண்டிய முறைமைகள் பற்றி முன்வரைவில் எக்குறிப்பும் இல்லை. நீண்டகாலமாகத் தடுப்புக்காவலில் வைப்பது, இருபத்து நான்கு நேரத்திற்குள் நீதிபதி முன் நேர்நிறுத்துவது, வழக்கறிஞரை அணுக வழி செய்யாதிருப்பது ஆகியன துன்புறுத்தல் நடக்க ஏதுவாக அமைந்துவிடும். இன்னும் சொல்லப்போனால், காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளோர் துன்புறுத்தல் எனத் தவறாகக் கூற வழிவகுத்துவிடும்.

விருப்ப நெறிமுறை:

அ) பாதுகாப்பு வழங்குவதற்காகப் பல்வேறு இடங்களை நேரில் கண்டு துன்புறுத்தலைத் தடுக்கப் பரிந்துரைகள் அளிக்கும் பன்னாட்டுத் துணைக்குழு அமைத்தல்
ஆ) நாடுகள் தேசிய அளவிலான தற்சார்புத் தடுப்புமுறைகள் உருவாக்குதல்
இ) பன்னாட்டுத் துணைக்குழுவிற்கும் தேசியக் குழுக்களுக்கும் காவலில் இருப்போரைக் கண்காணிக்கும் உரிமையை நாடுகள் வழங்குதல்
ஆகியனவற்றைப் பன்னாட்டு அவையின் விருப்ப நெறிமுறை குறிப்பிடுகிறது. இவ்விருப்ப நெறிமுறை பற்றியும் முன்வரைவு ஏதும் பேசவில்லை. பன்னாட்டு அவையின் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆர்வமும் துன்புறுத்தலைத் தடுக்கும் எண்ணமும் அரசுக்கு உண்மையிலேயே இருந்தால் இவ்விருப்ப நெறிமுறைகளைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

முடிவுகளும் பரிந்துரைகளும்:

‘மானிடத்தின் மேன்மை மீது நடத்தப்படும் அப்பட்டமான அத்துமீறல், இழிவு’ என்று உச்சநீதிமன்றத்தால் வரையறுக்கப்பட்ட துன்புறுத்தல் இந்தியாவின் முதன்மைச் சிக்கலாகவே நீடித்து வருகிறது. 1993ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியாவின் நுழைய அரசால் தடைவிதிக்கப்பட்டிருக்கும் பன்னாட்டு அவையின் துன்புறுத்தலுக்கான விசாரணை அலுவலர், இந்தியாவில் பரவலாக நடக்கும் துன்புறுத்தல்களைத் தொடர்ந்து கண்டித்து வருகிறார். அவர் கண்டிப்பதற்கு ஏற்ப அரசின் முன்வரைவில் பன்னாட்டு அவையின் சட்டத்தின் பல கருத்துகள் விடுபட்டுள்ளன.
இவ்வாறு பலவற்றைக் கருத்தில் கொள்ள, சட்ட முன்வரைவில் கீழ்க்குறிப்பிட்டுள்ள அடிப்படைக் கூறுகளைச் சேர்க்க வேண்டிய தேவை ஏற்படுகிறது.
  • அரசு அலுவலர்களை விசாரிக்கத் தேவைப்படும் அரசு ஒப்புதல் தேவை எனக்கூறும் ஆறாவது பிரிவை நீக்குதல்
  • துன்புறுத்தலால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கு அரசிடம் இழப்பீடு பெறுவதற்கான முறையான வழிமுறைகளை உருவாக்குதல்
  • குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளானோர் என்னும் ஐந்தாவது பிரிவை நீக்குதல்
  • கொடுமைப்படுத்துதல், இரக்கமற்று நடத்துதல் ஆகியவற்றையும் பன்னாட்டு அவையின் சட்டம் குறிப்பிட்டுள்ளவாறு துன்புறுத்தலோடு சேர்த்துத் தடுக்கப்பட்ட செயல்கள் என மூன்றாவது பிரிவையும் நான்காவது பிரிவையும் விவரித்தல்
  • தகவல்களைப் பெறுவதற்காகத் துன்புறுத்தல், தண்டித்தல், அச்சுறுத்தல், பாகுபடுத்தல் ஆகியனவும் துன்புறுத்தும் செயல்பாடுகள் என உறுதியளித்தல். இவையனைத்தும் துன்புறுத்தலின் பிரிவுகளே அன்றித் துணைபோகும் செயல்கள் இல்லை என உறுதியளித்தல்.
  • சட்டத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட செய்கைகளால் ஏற்படும் வலி, துன்பம் ஆகியவற்றை விசாரிக்கத் தேவையில்லை என்னும் மூன்றாவது பிரிவை நீக்குதல்
  • துன்புறுத்திப் பெறப்படும் சான்றுகளை நீதிமன்றங்கள், விசாரணை ஆணையங்கள், நீதித்துறை சார் அமைப்புகள் ஆகியன ஏற்றுக்கொள்ளா எனத் தடை கொண்டு வருதல்
  • ஓரிடத்திற்கு நாடு கடத்தப்படும் மனிதர்கள், அங்குச் சென்றால் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகும் சூழல் இருக்குமேயானால் அவ்விடத்திற்கு அனுப்பபடுவதைத் தடுத்தல்
  • விசாரணைமுறைகளைக் கவனித்துத் துன்புறுத்தலைத் தடுக்கும் வகையில் போதிய மாற்றங்களையும் காவலில் வைப்பதற்கான கட்டுப்பாடுகளில் மாற்றங்களையும் கொண்டு வருதல்
  • சிறையில் அடைப்பது, விசாரிப்பது ஆகியவற்றில் ஈடுபடும் உள்நாட்டுச் சட்ட அலுவலர்கள், இராணுவ அலுவலர்கள், மருத்துவர்கள், அரசு அலுவலர்கள் ஆகியோர்க்கு உரிய கல்வியும் பயிற்சியும் அளித்தல்
  • சிறையில் அடைக்கப்பட்டோருக்கும் காவலில் இருப்போருக்கும் உரிய இலவசச் சட்ட உதவி கிடைக்க உறுதியளித்தல்
  • பன்னாட்டு நாடுகள் சட்டத்தின் விருப்ப நெறிமுறைப் பகுதிகளை இந்தியாவில் செயல்படுத்த ஒப்புதல்
  • துன்புறுத்தலுக்கான பன்னாட்டு அவையின் விசாரணை அலுவலரை இந்தியாவிற்கு வர அழைத்தல்
(கட்டுரை: 19.06.2010 அன்று வெளிவந்த ‘எகானமிக் அண்டு பொலிடிகல் வீக்லி’ இதழில் இரவி நாயர் புதுதில்லியில் உள்ள மனித உரிமைகள் ஆவணமாக்கலுக்கான தென்னாசிய மையத்துடன் இணைந்து எழுதியது)

தொகுப்பு :
டாக்டர் மு.பாண்டியராஜன் 
மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு கழகம் - (international)
Email: hrdointernational@gmail.com